தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு எதிரான டெஸ்ட் கிரிக்கெட் போட்டியில் இந்திய அணி மிகவும் மோசமாகத் தோற்றது. இந்தப் போட்டியில் வெல்ல, இந்திய அணிக்கு வெறும் 124 ரன்கள் எடுத்தால் போதும் என்ற இலக்கு மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், இந்திய வீரர்கள் அனைவரும் சீட்டுக்கட்டு போல விக்கெட்டுகளைத் தவறவிட்டு, அணியை மிகப் பெரிய தோல்விக்குத் தள்ளினர். இந்தச் சூழ்நிலையில், அணியின் ஆல்-ரவுண்டரான வாஷிங்டன் சுந்தர், தனியொருவராக நீண்ட நேரம் களத்தில் நின்று போராடினார். அவர் சண்டையிட்டும் அணியை வெற்றிபெற வைக்க முடியவில்லை.

​அணியின் கடைசி விக்கெட்டுகள் அடுத்தடுத்து விழுந்தபோது, இந்தியாவின் தோல்வி உறுதியானது. எவ்வளவு முயன்றும் தனது போராட்டத்தால் எந்தப் பயனும் இல்லையே என்ற மன வருத்தத்தில், வாஷிங்டன் சுந்தர் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மைதானத்திலேயே கண்ணீர் விட்டு அழுதார். சொந்த மண்ணில், இவ்வளவு சிறிய இலக்கை எட்ட முடியாமல் தோற்றது பெரிய அவமானமாக இருந்தது. சுந்தரின் இந்தக் கண்ணீர், அந்தத் தோல்வியின் வலியை அனைவருக்கும் உணர்த்தியது.