ஒரு குழந்தையைத் தாயால் மட்டுமே முழுமையாக வளர்க்க முடியும் என்ற சமுதாயத்தின் பொதுவான விதியைத் தங்களது அசாத்திய அன்பால் உடைத்தெறிந்தவர்கள் தான் தனித்து வாழும் தந்தைமார்கள். மனைவியின் திடீர் மறைவு அல்லது குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாகத் தாயில்லாத நிலைக்குத் தள்ளப்படும் பிள்ளைகளுக்கு, இந்த அப்பாக்கள் வெறும் தந்தையாக மட்டுமே இருப்பதில்லை. காலையில் எழுந்து பிள்ளைகளுக்குப் தலை சீவி விடுவது, விதவிதமாகச் சமைத்து ஊட்டி விடுவது, பள்ளிக்குத் தயார் செய்வது என ஒரு தாயின் அத்தனை கடமைகளையும் தங்களது முரட்டு கரங்களால் மென்மையாகச் செய்து பழகிக் கொள்கிறார்கள்.

பகல் முழுவதும் குடும்பப் பொருளாதாரத்திற்காகக் கடுமையான வெயிலில் உழைத்துவிட்டு, இரவில் பிள்ளைகளுக்குத் தாயாக மாறி தாலாட்டுப் பாடும் இவர்களின் வாழ்க்கை, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு உன்னதமான தியாகப் பயணமாகும். தங்களது சொந்த ஆசைகள், மறுமணம், நண்பர்களுடனான பொழுதுபோக்கு என அனைத்தையும் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காகத் தியாகம் செய்யும் இந்த அப்பாக்கள், பிள்ளைகள் சோர்வடையும் போதெல்லாம் ஒரு தோழனாகவும் மாறி விடுகிறார்கள்.

சமூகத்தின் ஏளனப் பேச்சுகளையும், தனிமையின் ரணங்களையும் நெஞ்சிற்குள் புதைத்துக் கொண்டு, பிள்ளைகளின் புன்னகையை மட்டுமே தங்களது வாழ்வின் ஒரே லட்சியமாகக் கொண்டு வாழ்கின்றனர். “அம்மா இல்லாத குறையை என் அப்பா ஒருநாளும் எங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தியதே இல்லை” என்று தங்களது பிள்ளைகள் சமூகத்தில் உயர்ந்து நின்று பெருமையோடு கூறும்போது, அந்த ஒற்றைத் தந்தையின் ஒட்டுமொத்த ஆயுள் கால உழைப்பும், தியாகமும் வென்று விடுகிறது.

மேலும் தாயின் அன்பையும் தந்தையின் அரவணைப்பையும் ஒரே உருவத்தில் வழங்கும் இந்த ‘அம்மா அப்பாக்கள்’ ஒவ்வொரு இல்லத்தின் உண்மையான வாழும் தெய்வங்கள் என்றால் அது மிகையல்ல.