இந்தோனேசியாவின் தெற்கு சுலவேசி மாகாணத்தில் உள்ள தோராஜா பள்ளத்தாக்கில்  வசிக்கும் மக்கள், இறந்த தங்கள் உறவினர்களின் உடலை அடக்கம் செய்யாமல், பல மாதங்கள் அல்லது பல ஆண்டுகள் வரை வீட்டிலேயே வைத்திருக்கும் ஒரு விசித்திரமான பாரம்பரியத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர்.

இந்தச் சமூகம் மரணத்தை முடிவாகக் கருதுவதில்லை; மாறாக, இறந்தவரின் ஆன்மா அவரது இறுதிச் சடங்கு பிரம்மாண்டமாக நடக்கும் வரை வீட்டிற்கு அருகிலேயே இருப்பதாக அவர்கள் நம்புகின்றனர்.

இதன் காரணமாக, இறுதிச் சடங்கிற்கான ஏற்பாடுகள் முழுமையாக நடக்கும் வரை, இறந்த நபரை *’நோயாளியாக’*க் கருதி, குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவருடன் பேசுகிறார்கள், அருகில் அமர்ந்து மரியாதையுடன் நடத்துகின்றனர். சடலத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக, முற்காலத்தில் சிறப்பு மூலிகைகளையும் இலைகளையும் பயன்படுத்திய இந்த மக்கள், தற்போது ஃபார்மலின் போன்ற இரசாயனங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

இந்த இறுதிச் சடங்குகள் மிகவும் ஆடம்பரமாகவும், பல எருமைகள் மற்றும் பன்றிகள் பலியிடப்பட்டும் நடத்தப்படுவதால், பணக்காரக் குடும்பங்கள் பல ஆண்டுகள் வரை சடலத்தை வீட்டிலேயே வைத்திருக்கின்றனர். மேலும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் ‘மானெனே’ (Ma’nene) என்ற வருடாந்திர சடங்கின்போது, கல்லறையில் உள்ள சடலத்தை வெளியே எடுத்துச் சுத்தம் செய்து, புதிய ஆடை அணிவித்து, அவருடன் புகைப்படங்கள் எடுத்துத் தங்கள் அன்பையும் மரியாதையையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

இந்த விசித்திரப் பாரம்பரியம், அந்தச் சமூகத்தில் இறந்தவர்களைக் குடும்பத்தில் இருந்து பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.