இமயமலைப் பகுதிகளில் சமீப ஆண்டுகளில் திடீர் வெள்ளம் மற்றும் நிலச்சரிவு போன்ற பேரிடர்கள் குறித்து கவலை அதிகரித்து வருகிறது. அதிகரிக்கும் வெப்பநிலை மற்றும் மழைப்பொழிவு முறைகளில் ஏற்படும் மாற்றம் முக்கிய காரணிகளாகக் கருதப்பட்டாலும், காலநிலை மாற்றம் மட்டுமே இதற்குக் காரணம் அல்ல. மலைப்பகுதிகளின் இயற்கையான புவியியல் அமைப்பு, நிலப்பயன்பாட்டில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் மற்றும் மனித நடவடிக்கைகள் ஆகியவையும் பேரிடர்களின் தாக்கத்தை அதிகரிக்கின்றன.
முதலாவதாக, இமயமலையில் சாலை அமைத்தல், மலைகளை வெட்டுதல் மற்றும் கட்டுமானப் பணிகள் அதிகரிப்பது மலைச்சரிவுகளின் நிலைத்தன்மையை பாதிக்கக்கூடும். இயற்கையாகவே பலவீனமான பாறை அமைப்பைக் கொண்ட பகுதிகளில் அதிகப்படியான வெட்டுப்பணிகள் மேற்கொள்ளப்படும்போது, கனமழையின் போது மண் மற்றும் பாறைகள் சரிந்து விழும் அபாயம் அதிகரிக்கிறது. இதனால் சாலைகள், குடியிருப்புகள் உள்ளிட்டவை பாதிக்கப்படுகின்றன.
இரண்டாவதாக, பனிப்பாறைகள் உருகுவதும் பனிப்பாறை ஏரிகள் பெரிதாகுவதும் சில பகுதிகளில் ஆபத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். பனிப்பாறைகளில் இருந்து அதிக அளவு நீர் வெளியேறுவதுடன், இயற்கைத் தடுப்புகளால் உருவான ஏரிகள் உடையும் சம்பவங்கள் ஏற்பட்டால் திடீர் வெள்ளம் உருவாகும் அபாயம் உள்ளது. இதனுடன் காடுகள் அழிப்பு, திட்டமிடப்படாத நகரமயமாக்கல் மற்றும் ஆற்றுப்படுகைகளில் கட்டுமானங்கள் போன்றவையும் வெள்ளத்தின் தாக்கத்தை அதிகரிக்கக்கூடிய காரணிகளாகக் கருதப்படுகின்றன.
மேலும், இமயமலை ஒரு இளம் மற்றும் புவியியல் ரீதியாகச் செயல்படும் மலைத்தொடர் என்பதால், பல இடங்களில் மண் மற்றும் பாறைகள் இயற்கையாகவே நிலையற்றதாக உள்ளன. இதனுடன் கனமழை, நிலநடுக்கம், ஆற்றின் நீரோட்ட மாற்றம் போன்ற இயற்கை காரணிகள் இணையும் போது நிலச்சரிவு மற்றும் வெள்ளத்தின் அபாயம் மேலும் அதிகரிக்கலாம். எனவே, பேரிடர் அபாயத்தைக் குறைக்க அறிவியல் அடிப்படையிலான கட்டுமானத் திட்டமிடல், காடுகளைப் பாதுகாத்தல், ஆபத்தான பகுதிகளில் கண்காணிப்பு மற்றும் முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகளை வலுப்படுத்துவது அவசியமாகிறது.
