உடற்பயிற்சிக்கூடத்தின் சுறுசுறுப்பான சூழலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுவன், இடைவிடாத பயிற்சியால் உடல் சோர்வடைந்து தளர்ந்து போனான். “சற்று நேரம் கண்ணயர்ந்தால் புத்துணர்ச்சி கிடைக்குமே” என்று எண்ணி அங்கிருந்த ஒரு மூலையில் ஒதுங்கினான். சில நிமிடங்கள் மட்டுமே ஓய்வெடுக்க நினைத்த அவனது கண்களை ஆழ்ந்த உறக்கம் ஆட்கொண்டது.

மேலும் உடற்பயிற்சி இயந்திரங்களின் சத்தமும், சுற்றிலுமிருந்த பரபரப்பும் அவனது உறக்கத்தைக் கலைக்கவில்லை; மாறாக, அதீத களைப்பினால் அவன் தன்னை மறந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். ஐந்து மணிநேரம் கடந்து திடுக்கிட்டு விழித்தபோது, அவன் கண்ட காட்சி அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை அளித்தது. தான் திட்டமிட்ட அந்தச் சில நிமிடங்கள் இவ்வளவு நீண்ட நேரமாக மாறியதை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.

“>

இதனால் சுற்றுப்புறம் அமைதியடைந்திருப்பதை உணர்ந்ததும், அவனது முகம் ஒருவிதப் பதற்றத்திலும் வியப்பிலும் உறைந்து போனது. “ஐயோ, இவ்வளவு நேரமா!” என்ற திகைப்புடன் தலையைத் தடவிக்கொண்டே எழுந்த அவனது ரியாக்ஷன், தவறு செய்த ஒருவனின் குற்ற உணர்வையும் அதே சமயம் அந்த நீண்ட உறக்கத்தின் விந்தையான சுகத்தையும் ஒருசேரப் பிரதிபலித்தது.