அம்மாக்களின் பாசம் வெளிப்படையான முத்தங்களிலும் அன்பான அரவணைப்புகளிலும் பிரதிபலிக்கும் என்றால், அப்பாக்களின் அன்பு பெரும்பாலும் சொல்லப்படாத மௌனத்திற்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு பெரும் கடல். அவர்கள் வெளிப்படையாக அன்பைப் பொழிவதை விட, நம்மை ஒரு சிறந்த மனிதனாக வார்த்தெடுப்பதற்காகக் கோபப்படுவது போலவும், கண்டிப்பு காட்டுவது போலவும் நடிப்பார்கள்.
ஆனால், அந்த இறுக்கமான முகத்திற்குப் பின்னால், பிள்ளைகளின் சிறு துயரத்தைக் கண்டு உருகும் ஒரு மென்மையான இதயம் துடித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. நாம் கேட்காமலேயே நமக்கான தேவைகளை நிறைவேற்றி, குடும்பத்தின் சுமைகளைத் தனியே தாங்கிக்கொள்ளும் அந்த மௌனமான அன்புதான் ஒரு தந்தையின் பிரத்யேக அடையாளம்.
பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காகத் தனது சொந்த கனவுகளைத் தியாகம் செய்துவிட்டு, நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஆபத்துகளைத் தடுத்துக் காக்கும் கேடயமாக அவர்கள் செயல்படுகிறார்கள். தோல்விகளில் நாம் தளர்ந்து நிற்கும்போது, அவர்கள் காட்டும் அக்கறை பெரும்பாலும் அறிவுரைகளாக இல்லாமல், அமைதியான ஆதரவாகவே இருக்கிறது.
“உன்னால் முடியும்” என்று அவர்கள் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை, ஆயிரக்கணக்கான ஊக்குவிப்புகளை விடப் பெரிய பலத்தைத் தருகிறது. சொல்லப்படாத சொற்களுக்குள் ஆயிரம் அர்த்தங்களைச் சுமந்து நிற்கும் அப்பாக்களின் இந்த ‘நிசப்தமான அன்பு’, ஒரு குடும்பத்தின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையின் ஊற்றாக என்றும் நிலைத்திருக்கிறது.
