கடினமாக உழைத்தால் தான் வாழ்வில் வெற்றி பெற முடியும் என்ற பாரம்பரிய வேலை கலாச்சாரத்தை ஜென் இசட் தலைமுறையினர் முற்றிலுமாக நிராகரித்து வருகின்றனர். பல தசாப்தங்களாக, அதிக நேரம் வேலை செய்வதும், பதவி உயர்வுகளை நோக்கித் தொடர்ச்சியாக ஓடுவதும், ஓய்வு காலம் வரை ஓய்வின்றி உழைப்பதுமே வெற்றியின் இலக்கணமாகக் கருதப்பட்டது.

ஆனால், இன்றைய இளம் தலைமுறையினர் இந்த ‘ஹஸ்டல் கலாச்சாரத்தை’  தீவிரமாகக் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கியுள்ளனர். தங்களுக்கு முந்தைய தலைமுறையினர் இரவு பகலாக உழைத்தும், இறுதியில் கடுமையான மன அழுத்தம், உடல்நலக் கோளாறுகள் மற்றும் குடும்பத்துடன் செலவிட நேரமின்மை போன்ற பாதிப்புகளுக்கே ஆளானதைக் கண்டு இவர்கள் பாடம் கற்றுக்கொண்டுள்ளனர்.

கோவிட்-19 பெருந்தொற்றுக்காலம் இந்த சிந்தனை மாற்றத்தில் மிக முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளது. பெருந்தொற்று காலத்தில் வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்தபோது, பணி வாழ்க்கைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான எல்லைகள் முற்றிலும் மங்கத் தொடங்கின. “வாழ்க்கை எந்தக் கணத்திலும் மாறக்கூடும் எனும் சூழலில், விழித்திருக்கும் முழு நேரத்தையும் வேலைக்காக மட்டுமே செலவிடுவது அர்த்தமுள்ளதா?” என்ற கேள்வியை இது அவர்களிடம் எழுப்பியது.

இதன் விளைவாக, வெறும் அதிக சம்பளத்திற்கும் பதவி உயர்வுக்கும் மட்டும் முன்னுரிமை அளிப்பதற்குப் பதிலாக, மன ஆரோக்கியம், குடும்பம், சொந்த விருப்பங்கள் மற்றும் ஓய்வு ஆகியவற்றிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

ஜென் இசட் தலைமுறையினரைப் பொறுத்தவரை, வேலை நேரத்திற்குப் பிறகு தங்களது தனிப்பட்ட விருப்பங்களுக்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் நேரம் ஒதுக்குவது சோம்பேறித்தனம் அல்ல; அது ஒரு முழுமையான சீரான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான அடிப்படைத் தேவையாகும். இவர்கள் வேலையை வெறுக்கவில்லை, மாறாக வேலை மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்துள்ளனர்.

சற்று குறைந்த ஊதியமாக இருந்தாலும், வேலை நேர நெகிழ்வுத்தன்மை மற்றும் மன அமைதியைத் தரும் பணிகளுக்கே இவர்கள் முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். இதனால், பழைய பாணி வேலைக் கலாச்சாரத்தை மாற்றி அமைக்கும் கட்டாயத்திற்கு நிறுவனங்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளன.