பிரபஞ்சத்தின் படைப்பில் மனிதர்களின் பிறப்பும் இறப்பும் பல ஆன்மீக ரகசியங்களைக் கொண்டுள்ளன. ஆரம்ப காலத்தில் மனிதர்களுக்கு நிலையான ஆயுள் காலம் எதுவும் இல்லாததால், அவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வாழ்ந்து வந்தனர். இதனால் பூமியில் மக்கள் தொகை அதிகரித்து, பூமாதேவி பாரம் தாங்க முடியாமல் தவித்தாள். இந்தச் சூழலில் நாரத முனிவர், பூமி தேவியின் பாரத்தைக் குறைக்கவும் மனிதர்களின் பிறப்பு-இறப்பைச் சமநிலைப்படுத்தவும் எமதர்மனைச் சந்தித்துப் பேச முடிவு செய்தார்.

எமலோகத்திற்குச் சென்ற நாரதர், மரணம் இல்லாததால் பூமியில் தர்ம நெறிகள் அழிந்து வருவதையும் தவறு செய்பவர்கள் தண்டனை இல்லை என்ற ஆணவத்தில் ஆடுவதையும் எமதர்மனிடம் சுட்டிக்காட்டினார். மனிதர்களின் ஆயுளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லையை நிர்ணயிப்பதே சிறந்தது என நாரதர் எடுத்துரைத்தார். நாரதரின் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்ட எமதர்மன், பிரம்மதேவனுடன் கலந்தாலோசித்து கலியுகத்தில் மனிதனின் அதிகபட்ச ஆயுள் காலம் 100 ஆண்டுகள் மட்டுமே என்று நிர்ணயித்தார்.

இந்த 100 ஆண்டு கால வாழ்க்கையை மனிதர்கள் சரியாகப் பயன்படுத்த நான்கு ஆசிரமங்களாகப் பிரித்தனர். முதல் 25 ஆண்டுகள் கல்வி கற்கும் ‘பிரம்மச்சரியம்’, அடுத்த 25 ஆண்டுகள் குடும்ப வாழ்க்கை நடத்தும் ‘கிரகஸ்தம்’, 50 முதல் 75 வயது வரை குடும்பப் பொறுப்புகளை வழங்கி ஆன்மீகத்தில் ஈடுபடும் ‘வானப்பிரஸ்தம்’, இறுதி 25 ஆண்டுகள் இறை சிந்தனையோடு பற்றற்று வாழும் ‘சன்னியாசம்’ என வாழ்வியல் நெறிகள் வகுக்கப்பட்டன.

மனிதனுக்கு மரணம் நிச்சயம் என்பதும், அது குறுகிய காலத்தில் வந்துவிடும் என்பதும் தெரிந்தால் மட்டுமே அவன் தீய வழிகளில் செல்லாமல் நற்செயல்களைச் செய்வான் என்பதே இந்த 100 ஆண்டு ஆயுள் கட்டுப்பாட்டின் பின்னணியில் உள்ள தத்துவமாகும். நூறு ஆண்டுகள் வாழும் மனிதன் பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமல் தர்ம வழியில் வாழ்ந்தால் மட்டுமே மறுபிறவியற்ற மோட்ச நிலையை அடைய முடியும் என்று எமதர்ம சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

இதன் காரணமாகவே, மனித வாழ்வில் 80 வயதைக் கடந்து ஆயிரம் பிறைகளைப் பார்க்கும் பாக்கியத்தைப் பெறும்போது ‘சதாபிஷேகம்’ என்ற விழா நடத்திக் கொண்டாடப்படுகிறது. நாரதரும் எமதர்மனும் வகுத்துக் கொடுத்த இந்த 100 ஆண்டு ஆயுள் ரகசியத்தை உணர்ந்து, நாமும் வாழும் காலத்தில் நல்ல எண்ணங்களுடனும் தர்ம நெறியோடும் வாழ்வதே நமது வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும்.