மதுரையை ஆண்டு வந்த கொடூர அரசனான கம்சனின் சிறைச்சாலையில், தேவகியும் வசுதேவரும் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். கம்சனுக்கு பயந்து வாழ்ந்த அந்தச் சூழ்நிலையில், ஆவணி மாதத்தின் அஷ்டமி திதி நள்ளிரவு நேரத்தில் உலகைக் காக்கும் பரம்பொருளான கிருஷ்ணர் தேவகியின் எட்டாவது குழந்தையாக அவதரித்தார்.
கிருஷ்ணர் பிறந்த அந்த நள்ளிரவு கணத்தில் சிறைச்சாலை முழுவதும் தெய்வீக ஒளி பரவியது. அவர் சாதாரண மானிடக் குழந்தையாகப் பிறக்காமல், நான்கு கரங்களில் சங்கு, சக்கரம், கதை மற்றும் தாமரையை ஏந்திய திருமாலின் தெய்வீக வடிவத்தில் காட்சியளித்தார். இதைக் கண்டு தேவகியும் வசுதேவரும் பக்தியிலும் வியப்பிலும் மூழ்கினர்.
கம்சன் குழந்தையைக் கொன்றுவிடுவான் என்று தாய் தேவகி பயந்ததால், கிருஷ்ணர் உடனடியாகச் சாதாரண மானுடக் குழந்தையாக மாறினார். பின்னர் கிருஷ்ணரின் லீலையால் சிறைக் கதவுகள் தானாகத் திறந்தன; காவலர்களும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினர். கிருஷ்ணரின் அறிவுறுத்தல்படி வசுதேவர் குழந்தையைக் கூடையில் வைத்துக்கொண்டு கோகுலத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.
வழியில் பொங்கி வழிந்த யமுனை நதியைக் கடக்கும்போது, கொட்டும் மழையிலிருந்து குழந்தையைக் காக்க ஆதிசேஷன் தன் பாம்புக் குடையை விரித்தான். வசுதேவர் பத்திரமாகக் கோகுலம் சென்று, அங்கிருந்த யசோதையின் பக்கத்தில் கிருஷ்ணரை வைத்துவிட்டு, அங்கே பிறந்திருந்த பெண் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் சிறைச்சாலைக்குத் திரும்பினார்.
கம்சன் அந்தப் பெண் குழந்தையைக் கொல்ல முயன்றபோது, அது விண்வெளியில் பாய்ந்து, “உன்னைக் கொல்லப் பிறந்தவன் வேறிடத்தில் வளர்கிறான்!” என்று எச்சரித்து மறைந்தது. இவ்வாறு அநியாயத்தை அழித்துத் தர்மத்தைக் காக்க அவதரித்த கிருஷ்ணர், கோகுலத்தில் யசோதையின் செல்லப் பிள்ளையாக வளரத் தொடங்கினார்.
