ஒருவர் உயிரிழந்த பிறகு, அவரது உடலை படுக்கையில் இருந்து இறக்கி தரையில் படுக்க வைக்கும் வழக்கம் பல இந்து குடும்பங்களில் நீண்ட காலமாக இருந்து வருகிறது. ஆனால், இதற்கான காரணம் பலருக்கும் தெரியாமல் இருக்கிறது. இந்தியாவின் பல பகுதிகள் மற்றும் சமூகங்களில் இறுதிச்சடங்கு முறைகள் மாறுபடுவதால், இது எல்லா குடும்பங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த வழக்கத்துக்கு பின்னால் பஞ்சபூதங்கள் தொடர்பான ஆன்மிக நம்பிக்கை இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்து தத்துவத்தில் மனித உடல் பூமி, நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்து அடிப்படைத் தன்மைகளால் உருவானதாக கருதப்படுகிறது. மரணத்துக்குப் பிறகு உடல் மீண்டும் இயற்கையுடன் கலந்து விடுகிறது என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில், உடலை பூமியில் வைப்பதும் ஒரு குறியீடாக பார்க்கப்படுகிறது.

மேலும், பூமியில் உடலை வைப்பது வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை நினைவூட்டும் ஒரு அடையாளமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. ஒருவர் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு செல்வம், பதவி, புகழ் பெற்றிருந்தாலும், மரணம் அனைவருக்கும் பொதுவானது என்பதையே இந்த வழக்கம் உணர்த்துவதாக பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் கூறுகின்றன. அதேபோல், உயிருடன் இருக்கும் காலத்தில் பயன்படுத்திய படுக்கை மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து, இறுதிச்சடங்குக்கான அடுத்த கட்டத்துக்கு செல்லும் குறியீடாகவும் இது கருதப்படுகிறது.

சில குடும்பங்களில் சடலத்தை நேரடியாக தரையில் வைக்காமல் சுத்தமான வெள்ளைத் துணி, தர்ப்பை, பாய் அல்லது விரிப்பு போன்றவற்றின் மீது வைப்பதும் வழக்கமாக உள்ளது. இதை மரியாதை மற்றும் பாரம்பரிய சடங்குகளுடன் தொடர்புடையதாக கருதுகின்றனர். எனினும், சடலத்தை தரையில் வைப்பதற்கான ஒரே ஒரு காரணம் மட்டுமே உள்ளது என்று கூற முடியாது. இது மத நம்பிக்கைகள், உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் குடும்ப மரபுகள் ஆகியவற்றின் கலவையாக வெவ்வேறு இடங்களில் பின்பற்றப்படுகிறது.