நாம் பலமுறை நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைக் கடந்திருப்போம். நாம் ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்று வந்த கதையைச் சொன்னால், உடனே அவர்கள் தாங்கள் சென்ற ஐந்த நட்சத்திர ஹோட்டல் கதையை ஆரம்பிப்பார்கள். நமக்கு ஏதோ ஒரு காய்ச்சல் என்று சொன்னால், தங்களுக்கு வந்த பெரிய ஆபரேஷன் கதையை விவரிப்பார்கள். நமக்கு வேலை போய்விட்டது என்று வருத்தப்பட்டால், தங்களின் பழைய வேலைப் போராட்டங்களை அவிழ்த்து விடுவார்கள்.

எந்த ஒரு உரையாடலாக இருந்தாலும், அதை சட்டென்று தங்களின் சொந்த வாழ்க்கைப் பக்கங்களை நோக்கித் திருப்பிக் கொள்ளும் இவர்களைப் பார்க்கும்போது, நமக்கு என்ன தோன்றும்? “என்ன ஒரு சுயநலவாதி! எப்போது பார்த்தாலும் தன்னைப்பத்தியே தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்கிறார், பிறர் பேசுவதைக் காது கொடுத்துக் கேட்க மாட்டாரா?” என்று நாம் அவர்களைக் கோபத்தோடும் ஏளனத்தோடும் கடந்து விடுவோம்.

ஆனால், மனித மனங்களின் ஆழமான இரகசியங்களை ஆராயும் உளவியல் (Psychology) உலகம் இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட, நம் கண்களைத் திறக்கும் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான விளக்கத்தைத் தருகிறது!

உளவியல் நிபுணர்களின் கூற்றுப்படி, ஒவ்வொரு மனிதனின் மூளையும் சிந்திக்கும் விதம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. சிலர் புள்ளிவிவரங்களாகவும், தரவுகளாகவும் (Data) பேசுவார்கள். ஆனால், பல மனிதர்கள் தங்களின் சிந்தனைகளையும் உணர்வுகளையும் கதைகளின் மூலமாக மட்டுமே புரிந்து கொள்கிறார்கள்; பிறருக்கும் புரிய வைக்கிறார்கள்.

அவர்களைப் பொறுத்தவரை, தங்களின் கடந்த கால அனுபவங்கள் என்பது வெறும் நினைவுகள் மட்டுமல்ல; அது இந்த உலகத்தோடு தங்களைப் பிணைத்துக் கொள்ளும் ஒரு ஆகச்சிறந்த பாலம்!

உளவியலாளர்  இதுகுறித்துக் கூறும்போது, “ஒவ்வொரு விஷயத்திற்கும் தன் சொந்தக் கதையைச் சொல்பவர்கள் சுயநலவாதிகளோ அல்லது பிறரின் கவனத்தை ஈர்க்கத் துடிப்பவர்களோ (Attention Seekers) அல்ல. மாறாக, அவர்களின் மனதில் இருக்கும் ஒரு பழைய சம்பவம்தான் அவர்களின் ஒட்டுமொத்தப் புரிதலுக்கும் உதாரணமாக இருக்கிறது. தற்செயலாக ஒரு உரையாடல் நடக்கும்போது, அவர்களின் மூளை உடனே அந்தப் பழைய நினைவோடு அதைத் தொடர்புபடுத்திக் கொள்கிறது. அதை அவர்கள் வெளிப்படுத்துவது ஒரு இயல்பான தொடர்பு முறை (Communication Habit) மட்டுமே” என்கிறார்.

உண்மையில், தன் கதையைச் சொல்பவரின் நோக்கம் அந்த உரையாடலைத் தன்வசப்படுத்துவது அல்ல. மாறாக, உங்களுடன் ஆழமாக இணையத் துடிக்கும் ஒரு தவிப்புதான் அது!

உதாரணமாக, ஒரு நண்பன் தன் நேர்காணல் (Interview) தோல்வியைப் பற்றி வருத்தப்படும்போது, எதிரில் இருப்பவர் “எனக்கும் ஒருமுறை இப்படித்தான் நடந்தது…” என்று தன் கதையைக் கூறினால், அதற்கு உளவியலில் ‘ரிலேஷனல் கம்யூனிகேஷன்’ (Relational Communication) என்று பெயர். அதாவது, “நண்பா, உன்னுடைய இந்த வலியையும் சூழ்நிலையையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது, ஏனென்றால் இந்த நரகத்தை நானும் கடந்து வந்திருக்கிறேன். நீ இந்தத் துயரத்தில் தனி ஆள் இல்லை!” என்று ஆறுதல் கூறவே அவர்கள் முனைகிறார்கள்.

குழந்தைப் பருவமும், நாம் வளரும் சூழ்நிலையும் இந்த குணாதிசயத்திற்கு மிக முக்கியக் காரணம். எந்தக் குடும்பங்களில் பெற்றோர்களும் பெரியவர்களும் தங்களின் அன்றாட அனுபவங்களையும், உணர்வுகளையும் கதைகளாகப் பேசிப் பழகுகிறார்களோ, அங்கிருந்து வளரும் குழந்தைகளுக்கும் இதே பழக்கம் தொற்றிக் கொள்கிறது. நேராக ஒரு உணர்வைச் சொல்லத் தெரியாமல், ஒரு சம்பவத்தின் மூலம் அதை விவரிப்பதுதான் இவர்களுக்கு எளிதாக இருக்கிறது.

மனித உறவுகளின் இந்த மெல்லிய எல்லையை நான் கூர்ந்து நோக்குகிறேன். தன் கதையைப் பகிர்வது தப்பில்லை. ஆனால், எதிரில் இருப்பவர் பேசி முடிக்கும் முன்பே, அவரது உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு தராமல், அவசர அவசரமாகத் தன் கதையை மட்டுமே ஒருவன் திணிக்கத் தொடங்கினால்… அங்கே உரையாடல் இறந்து விடுகிறது.

ஒரு நல்ல உரையாடல் என்பது இருவழிப் பாதை. பிறர் பேசுவதைக் காது கொடுத்துக் கேட்பதும், அவர்களுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதும் எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம் நம் கதையைப் பகிர்வதும்.

அடுத்த முறை உங்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நபர், சட்டென்று தன் சொந்தக் கதையைத் தொடங்கினால், “இவன் ஒரு சுயநலவாதி” என்று உடனே தீர்ப்பு எழுதிவிடாதீர்கள்.

அவர் தன் கதையின் மூலமாக உங்களிடம் சொல்ல வருவது இதுதான்: “உன் உணர்வுகளை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது… நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்!”

மனிதர்களை அவர்களின் வார்த்தைகளை வைத்துக் கணிப்பதை விடுத்து, அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அவர்களின் உளவியல் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினால், இந்த உலகம் இன்னும் அழகானதாக மாறும்!