வாழ்க்கை சில நேரங்களில் மனிதர்களைக் கொடூரமான சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்குகிறது. கையில் ஒற்றை நாணயம் கூட இல்லாத ஏழ்மையின் உச்சத்திலும், பிறரிடம் கையேந்த மறுத்துத் தன் சுயமரியாதையைக் காத்துக்கொள்ளப் போராடும் மனிதர்களைக் காண்பது அரிது. அப்படிப்பட்ட ஒரு எளிய பாதுகாப்புப் பணியாளரின் (Security Guard) கண்ணியமும், அதற்கு ஒரு உணவக உரிமையாளர் கொடுத்த ஆகச்சிறந்த மரியாதையும்தான் இன்று ஒட்டுமொத்த இணைய உலகத்தையும் கண்ணீர்க் கடலில் நனைய வைத்துள்ளது.

அன்று மதிய உணவு நேரம்… அந்தச் சிறிய உணவகத்திற்குள் நுழைந்தான் பாதுகாப்புக் காவலர் அங்கி அணிந்திருந்த ஒரு இளைஞன். பசி அவனது வயிற்றைக் கிள்ளியிருக்க வேண்டும், ஆனால் அவனது முகத்திலோ ஏதோ ஒரு தயக்கமும் சங்கடமும் குடிகொண்டிருந்தது. உரிமையாளரின் அருகே மெதுவாகச் சென்ற அவன், மிகவும் தாழ்ந்த குரலில், “ஐயா… எனக்குத் தனியாக வெறும் ஒரு கிண்ணம் சாதம் மட்டும் வாங்க முடியுமா?” என்று வினவினான்.

உரிமையாளர் அதை ஒரு சாதாரண வியாபாரமாகவே பார்த்தார். “இரண்டு யுவான் (₹2), பார்சல்” என்று சாதாரணமாகக் கூறிவிட்டு, பணம் செலுத்துவதற்கான கியூஆர் கோடை (QR Code) அவனிடம் காட்டினார்.

அந்த இளைஞன் தன் மொபைலை எடுத்து அந்த இரண்டு யுவானைச் செலுத்தினான். பணம் போய்விட்டது என்ற சத்தம் கேட்ட அடுத்த வினாடி, அவன் தன் தலையைக் குனிந்து கொண்டு, மிகுந்த அசிங்கத்தோடும் சங்கடத்தோடும் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்:

“ஐயா, எனக்கு இன்னும் இந்த மாதச் சம்பளம் வரவில்லை. என்னிடம் மீதம் இருந்த கடைசிப் பணம் இந்த இரண்டு யுவான் மட்டும்தான். இதை நான் பார்சல் வாங்காமல்… இங்கேயே அமர்ந்து சாப்பிடலாமா?”

அந்த ஒற்றை வார்த்தை அங்கிருந்த ஒட்டுமொத்தக் காற்றையும் உறைந்து போகச் செய்தது. அந்த இளைஞனின் பசியும், அவனது கையறு நிலையும் உணவக உரிமையாளரின் இதயத்தை உலுக்கியெடுத்தது. வாங்கிய இரண்டு யுவானைத் திருப்பித் தந்துவிடலாம் என்று அவர் நினைத்தார். ஆனால், அதற்குள் மொபைல் திரையில் பணம் வெற்றிகரமாக அனுப்பப்பட்டுவிட்டது என்ற செய்தி வந்துவிட்டது.

அங்கே அவர் காட்டிய சமயோசித புத்தியும், மனிதநேயமும்தான் அவரை ஒரு சாதாரண மனிதரிலிருந்து ஒரு தேவ தூதனாக மாற்றியது!

அவர் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை. மாறாக, முகத்தில் ஒரு புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, “நிச்சயமாக தம்பி, நீ இங்கேயே அமர்ந்து சாப்பிடலாம்!” என்று கம்பீரமாகக் கூறினார். சமையலறைக்குள் சென்றவர், வெறும் சாதத்தை மட்டும் கொண்டு வரவில்லை; அந்த இளைஞனுக்காகத் தன் சொந்தச் செலவில் ஒரு சுவையான, எளிய உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டு வந்து அவன் முன்னே வைத்தார்.

வெறும் சாதத்தை மட்டுமே எதிர்பார்த்து நின்ற அந்த இளைஞன், தன் கண் முன்னே இருந்த உணவைக் கண்டு சில நொடிகள் திகைத்துப்போய் உறைந்து நின்றான். அவனது கண்கள் பனித்தன. வார்த்தைகள் வராமல் தடுமாறி, அந்த உரிமையாளருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நன்றி கூறினான்.

உணவு முடிந்ததும், அந்த இளைஞன் செய்த காரியம் இன்னும் நெகிழ்ச்சியானது. அவன் சாப்பிட்ட மேசையை ஒரு கறை கூட இல்லாமல், சுத்தமாகத் துடைத்து வைத்தான். அங்கிருந்து கிளம்பும்போதும், அந்த உரிமையாளரை நோக்கிப் பலமுறை திரும்பித் திரும்பித் தன் நன்றியறிதலைத் தெரிவித்துவிட்டுச் சென்றான்.

இந்தச் சம்பவத்தின் ஆழத்தை நான் அசைபோடுகிறேன். அந்த இளைஞன் செலுத்திய அந்த இரண்டு யுவான், வெறும் ஒரு கிண்ணம் சாதத்திற்கான விலை அல்ல; அது அவன் யாரிடமும் பிச்சை கேட்க விரும்பாத அவனது ‘சுயமரியாதையின்’ விலை!

“>

உணவக உரிமையாளர் ஏன் அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை தெரியுமா? “இந்தச் சூழ்நிலையில் நான் அவனிடம் அந்த இரண்டு யுவானைத் திருப்பிக் கொடுத்திருந்தால், அது அவனது வறுமைக்கு நான் செய்த தர்மமாக (Charity) மாறியிருக்கும். அவன் கொடுத்த காசுக்கு அவனுக்கு உணவு தருவதுதான் அவனது சுயமரியாதைக்கு நான் தரும் ஆகச்சிறந்த மரியாதை!” என்று அந்த உன்னத மனிதர் பின்னாட்களில் கூறினார்.

வியாபார உலகம் பணத்தால் இயங்கலாம், ஆனால் இந்த உலகம் இன்னும் மனிதநேயத்தால் மட்டுமே இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. மரியாதை என்பது ஒருவரிடம் இரந்து கேட்பது அல்ல, அது கொடுத்து வாங்கும் இருவழிப் பாதை என்பதை இந்த இரண்டு மனிதர்களும் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்!