விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளின் உலகம் எண்ணற்ற அதிசயங்களைக் கொண்டது. அதில் மிகவும் ஆச்சரியமான ஒரு உண்மை என்னவென்றால், பெரும்பாலான பறவைகள் ஒருபோதும் சிறுநீர் கழிப்பதில்லை.

மனிதர்கள் உள்ளிட்ட பாலூட்டிகளில் புரதச் சிதைவின் போது உருவாகும் நைட்ரஜன் கழிவுகள் யூரியாவாக மாற்றப்பட்டு, தண்ணீரில் கரைந்து சிறுநீராக வெளியேற்றப்படுகின்றன. ஆனால், பறவைகளில் இந்த நைட்ரஜன் கழிவுகள் யூரிக் அமிலமாக மாற்றப்படுகின்றன. யூரிக் அமிலம் தண்ணீரில் எளிதில் கரையாதது என்பதால், அதை வெளியேற்றக் குறைந்த அளவிலான நீரே போதுமானது.

இது பறவைகளின் உடலில் நீர்ச்சத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு இயற்கையான உத்தியாகும். மேலும், பறவைகளுக்குச் சிறுநீர்ப்பை (Urinary Bladder) கிடையாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பறவைகள் நீண்ட தூரம் பறக்க வேண்டியிருப்பதால், அவற்றின் உடல் எடை எப்போதும் லேசாக இருக்க வேண்டும். சிறுநீர்ப்பையில் திரவத்தைச் சேமித்து வைப்பது அவற்றின் எடையை அதிகரித்து, பறப்பதில் சிரமத்தை ஏற்படுத்தும். இதன் காரணமாகவே, பறவைகளின் சிறுநீரகங்கள் கழிவுகளை வெள்ளை நிறப் பசை போன்ற யூரிக் அமிலமாக மாற்றுகின்றன.

இந்த யூரிக் அமிலம், ‘குளோகா’ (Cloaca) எனப்படும் ஒற்றை உறுப்பு வழியாக மலத்துடன் சேர்த்தே வெளியேற்றப்படுகிறது. நாம் காணும் பறவைகளின் எச்சத்தில் இருக்கும் கறுப்பு அல்லது பழுப்பு நிறப் பகுதி மலம் என்றும், அதனுடன் ஒட்டியிருக்கும் வெள்ளை நிறப் பகுதியே அவற்றின் சிறுநீர் (யூரிக் அமிலம்) என்றும் அறிவியல் ஆய்வுகள் விளக்குகின்றன.

இத்தகைய தனித்துவமான கழிவு நீக்க முறையினாலேயே, பறவைகள் 98 சதவீதம் வரையிலான தண்ணீரை மீண்டும் உறிஞ்சித் தங்களை நீரிழப்பிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்கின்றன.