சமீபத்தில் இணையத்தில் வெளியாகி ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் உலுக்கியுள்ள அந்த வீடியோவில், ஒரு மூத்த குழந்தை தன் பிஞ்சுத் தங்கையைத் திறந்து கிடக்கும் தண்ணீர் தொட்டிக்குள் வேண்டுமென்றே தள்ளிவிடும் காட்சிகள் பார்ப்பவர் நெஞ்சைப் பதற வைக்கிறது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு குழந்தை மரண பயத்தில் தொட்டியின் விளிம்பைப் பிடித்துத் தொங்கியபோதும், இரக்கமின்றி கைகளை விடுவித்து உள்ளே தள்ளும் அந்த மூத்த குழந்தையின் செயல், “குழந்தைகள் அறியாமையால் மட்டுமே தவறு செய்கிறார்கள்” என்ற பொதுவான வாதத்தைத் தாண்டி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. இத்தகைய அசாத்திய துணிச்சலுக்கும் வன்முறை மனநிலைக்கும் பின்னால் இருக்கும் உளவியல் காரணங்களை பெற்றோர்களும் ஒட்டுமொத்த சமூகமும் கட்டாயம் ஆராய வேண்டும்.

இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், குழந்தைகள் தங்களின் வயதுக்கு மீறிய வன்முறை நிறைந்த கார்ட்டூன்கள், மொபைல் கேம்கள் அல்லது சமூக ஊடக வீடியோக்களைத் தொடர்ந்து பார்ப்பதால், நிஜ வாழ்க்கையின் வலியையும் மரணத்தின் தீவிரத்தையும் உணராத ‘மன மரத்துப்போதல்’ (Desensitization) நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். மேலும், குடும்பத்தில் மற்றொரு குழந்தைக்குக் கிடைக்கும் கூடுதல் கவனிப்பால் ஏற்படும் தீவிரமான உடன்பிறந்தோர் பொறாமை (Sibling Rivalry) மற்றும் பெற்றோரின் முறையற்ற வளர்ப்பு முறை ஆகியவைகளும் பிஞ்சுகளின் மனதில் இத்தகைய விபரீத எண்ணங்களை விதைக்கின்றன.

இனிவரும் காலங்களில் இத்தகைய கொடூரங்கள் நிகழாமல் தடுக்க பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பு மிக அவசியமாகும். குழந்தைகள் தங்களுக்குள் இருக்கும் கோபம் அல்லது பொறாமையை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறார்கள், அவர்களின் அன்றாட நடவடிகைகளில் ஏதேனும் அசாதாரண மாற்றங்கள் இருக்கிறதா என்பதைப் பெற்றோர்கள் நொடிக்கு நொடி கண்காணிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, அவர்கள் மொபைலில் என்ன பார்க்கிறார்கள் என்பதில் தீவிரக் கட்டுப்பாடு அவசியம்; பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளுக்கு சக மனிதர்கள் மீதான இரக்கத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் போதிக்க வேண்டும்.

“இரண்டு நிமிட கவனக்குறைவால் என் குழந்தையின் உயிர் போய்விட்டதே” என்று பின்னாளில் ஆயுள் முழுக்கக் கண்ணீர் வடிப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. குழந்தைகளுக்கு ஆபத்து எது, பாதுகாப்பு எது என்று முழு விவரம் தெரியும் வரை, அவர்களைக் கண் இமை போலக் காப்பது பெற்றோரின் தலையாய கடமையாகும். வீட்டின் தண்ணீர் தொட்டிகளை எப்போதும் மூடி வைப்பதோடு, குழந்தைகளின் மனநலனிலும் அதீத கவனம் செலுத்துவதே நம் எதிர்கால சந்ததியைக் காக்கும் ஒரே வழியாகும்.