மும்பையில் ஐடி நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து வந்த ஒரு இளம் பெண் பொறியாளர், நீண்ட நாட்களாக ஒரு வாலிபரை உயிருக்கு உயிராகக் காதலித்து வந்தார். அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் இருந்த காதல் ஆழமானது என்றாலும், ஏதோ ஒரு சில சூழ்நிலைகளால் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தனது காதலனுடன் எப்போது திருமணம் நடக்கும், அவனது கைகளால் எப்போது தன் கழுத்தில் மாங்கல்யம் ஏறும் என்ற ஏக்கம் நீண்ட நாட்களாகவே இருந்துள்ளது.
மன உளைச்சல் மற்றும் அந்த ஏக்கத்தின் உச்சக்கட்டமாக, அவர் எதிர்பாராத விதமாகத் தற்கொலை செய்து கொண்டு தனது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொண்டார். இந்த விபரீத முடிவு அந்தப் பெண்ணின் குடும்பத்தினரையும், காதலனையும் மீளாத் துயரத்தில் ஆழ்த்தியது.
அந்தப் பெண் உயிரோடு இருந்தபோது, தன் காதலனின் கைகளால் மங்களகரமான திருமாங்கல்யம் அணிய வேண்டும் என்பதைத் தனது வாழ்நாளின் மிகப்பெரிய ஆசையாகவும், இறுதி அற்பணிப்பாகவும் வைத்திருந்தார். அவர் தற்கொலை செய்து கொண்ட பிறகும், அவனது காதலின் புனிதத்தையும் அவளது கடைசி ஆசையையும் மதிக்க அவளது குடும்பத்தினரும் காதலனும் முடிவு செய்தனர்.
அதன்படி, அந்தப் பெண்ணின் உடல் தகனம் செய்யப்படுவதற்கு சற்று முன்பாக, எரியும் சிதையின் அருகே வைத்து அவளது காதலன், அந்தப் பெண்ணின் உடலுக்கு மாங்கல்யம் அணிவித்தார். இறப்பிற்குப் பின் நடந்த இந்த வினோத மற்றும் நெகிழ்ச்சியான திருமணச் சடங்கு, அங்கிருந்தவர்களைக் கண்ணீரில் நனைய வைத்தது.
வழக்கமாக ஒரு பெண்ணின் இறுதிச்சடங்குகள் அவரது சொந்த ஊரிலோ அல்லது பெற்றோர் வீட்டிலோ தான் நடப்பது வழக்கம். ஆனால், இந்தச் சம்பவத்தில் அந்தப் பெண் தன் காதலனைத் தனது கணவனாகவே ஏற்கும் ஆசையைக் கொண்டிருந்ததால், அவரது இறுதிச்சடங்குகள் அனைத்தும் காதலனுடைய சொந்த கிராமத்திலேயே நடத்தப்பட்டன.
காதலனின் கிராம மக்கள் மற்றும் உறவினர்கள் முன்னிலையில், முறைப்படி அனைத்து சடங்குகளும் செய்யப்பட்டு அவரது உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது. உயிருடன் இருக்கும் போது சேர முடியாத காதலர்கள், மரணத்திற்குப் பிறகு அந்தப் பெண்ணின் கடைசி ஆசையை நிறைவேற்றியதன் மூலம் ஒன்று சேர்ந்துள்ளனர் என்ற சோகக் கதையை இந்தச் சம்பவம் விவரிக்கிறது.
