புராணக் கதைகளின்படி, சந்திரதேவனுக்கு தட்ச பிரஜாபதியின் 27 மகள்கள் மனைவிகளாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த 27 பேரும் வானில் உள்ள நட்சத்திரங்களைக் குறிக்கும் என நம்பப்படுகிறது. ஆனால் சந்திரதேவன் ரோகிணியிடம் மட்டும் அதிக அன்பு காட்டியதால், மற்ற மனைவிகள் தங்களது தந்தையான தட்சனிடம் முறையிட்டதாகக் கதை கூறுகிறது.

இதனால் கோபமடைந்த தட்சன், சந்திரதேவனின் ஒளியும் அழகும் நாளுக்கு நாள் குறைந்து போகும் வகையில் சாபம் கொடுத்ததாக ஐதீகம். சாபத்தின் விளைவாக சந்திரனின் ஒளி மெல்ல மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. இதனால் கவலை அடைந்த சந்திரதேவன், இறுதியில் சிவபெருமானைத் தஞ்சம் அடைந்து கடுமையான தவம் செய்ததாக புராணக் கதைகள் தெரிவிக்கின்றன.

சந்திரனின் பக்தியால் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அவருக்கு அருள்புரிந்ததாகவும், தட்சனின் சாபத்தை முழுமையாக நீக்காமல் அதன் தாக்கத்தை மாற்றியதாகவும் நம்பப்படுகிறது. சந்திரனைத் தனது தலையில் பிறை வடிவில் சூடிய சிவபெருமான், அவருக்கு மீண்டும் ஒளி கிடைக்க வழிவகுத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இதன் காரணமாகவே சிவபெருமானுக்கு “சந்திரசேகரர்” என்ற பெயரும் ஏற்பட்டதாக புராண மரபு தெரிவிக்கிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் சந்திரன் ஒரு காலத்தில் தேய்ந்தும், பின்னர் மீண்டும் வளர்ந்தும் முழுநிலவை அடைகிறது என்ற ஆன்மிக விளக்கம் உருவானதாகக் கூறப்படுகிறது. கிருஷ்ண பட்சத்தில் சந்திரன் தேய்வதும், சுக்ல பட்சத்தில் வளர்வதும் இந்தப் புராணக் கதையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.