வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகானதோ, அதே சமயம் அது மிக மென்மையான நூலிழையால் ஆனது. நாம் மிகவும் பாதுகாப்பானது என்று நினைக்கும் இடங்கள் கூட, சில நேரங்களில் நம் கண் முன்னே ஒரு விபத்துப் பொறியாக மாறிவிடுவதை விடப் பெரும் கொடுமை வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. கர்நாடகாவின் சிக்கபள்ளாப்பூரில் உள்ள ஒரு பெரிய துணிக்கடையில் நடந்த அந்த நெஞ்சைப் பிளக்கும் சம்பவம், வெறும் செய்தியல்ல; அது உலகெங்கிலும் உள்ள ஒவ்வொரு பெற்றோரின் நெஞ்சிலும் ஈட்டியாகப் பாயும் ஒரு பெரும் எச்சரிக்கை மணி.

அன்று அந்தப் பெற்றோர்கள் தங்களின் குழந்தையோடு, மகிழ்ச்சியாகப் புத்தாடைகள் வாங்குவதற்காக அந்தப் பலஅடுக்குத் துணிக்கடைக்குச் சென்றிருந்தார்கள். வண்ண வண்ண ஆடைகள், கண்ணைக் கவரும் விளக்குகள் என அந்த அங்காடியே திருவிழா கோலமாக இருந்தது. தங்களுக்குப் பிடித்த ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அந்த அவசரத்திலும், மகிழ்ச்சியிலும் அவர்கள் மூழ்கியிருந்த அந்தச் சில நொடிகள்… விதியின் கொடூரக் கரங்கள் அங்கே நீளத் தொடங்கின.

பெற்றோர்களின் கவனம் ஆடைகளின் மீது திரும்பிய அந்த ஒரே ஒரு நொடித் திசைதிருப்பல் , ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியையும் சுக்குநூறாக உடைத்துவிட்டது. கடையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தை, எதிர்பாராதவிதமாக அங்கிருந்த ஒரு பெரும் உயரமான பகுதியிலிருந்து நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்தது.

யாரும் எதிர்பாராத அந்த ஒரு வினாடியில், அந்தப் பிஞ்சு உடல் காற்றில் சரிந்து தரையில் விழுந்த சத்தம்… அந்தக் கடையின் அத்தனை ஆரவாரங்களையும் ஒரே நொடியில் மௌனமாக்கியது. ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த தன் செல்லக் குழந்தையைப் பார்த்து அந்தத் தாயும் தந்தையும் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு கதறிய அழுகுரல், அங்கிருந்த அனைவரையும் உறைந்து போகச் செய்தது. தற்போது அந்தக் குழந்தை கடுமையான காயங்களுடன், மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் தன் இறுதி மூச்சுக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாங்கிய புத்தாடைகள் எல்லாம் அப்படியே கிடக்க, தன் நெஞ்சில் சுமந்து வந்த ஆருயிர் அங்கே படுக்கையில் கிடப்பதைக் காணும் அந்தப் பெற்றோரின் தவிப்பை எந்த வார்த்தைகளால் நாம் ஆறுதல் படுத்த முடியும்?

இந்தச் சம்பவத்தில் நான் காண்பது நவீன நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தின் நடுவே நாம் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கும் நம் கவனத்தைத்தான். மால்கள் (Malls), மல்டி-ஸ்டோரி கடைகள், மக்கள் கூட்டங்கள் நிறைந்த இடங்கள் எப்போதுமே குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பானவை அல்ல.

நாம் ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலோ அல்லது மொபைல் திரைகளைப் பார்ப்பதிலோ செலவிடும் அந்த ‘ஒரே ஒரு நொடி’ கவனக்குறைவு, நம் வாழ்நாள் முழுவதையும் கண்ணீர் கடலாக மாற்றிவிடும். குழந்தைகள் என்பவர்கள் ஆபத்துகளை அறியாத அறியாப் பருவத்தினர். அவர்களின் கரங்களை ஒருபோதும் நாம் தளரவிடக் கூடாது. நீங்கள் வாங்கும் ஆடைகள் அடுத்த வருடமே பழையதாகிவிடும், ஆனால் உங்கள் குழந்தையின் பாதுகாப்பு என்பது உங்களிடம் இருக்கும் ஆகப்பெரும் சொத்து.

இந்தச் சம்பவம் வெறும் ஒரு செய்தியாக மட்டும் கடந்து போய்விடக் கூடாது. வீட்டை விட்டு வெளியே அடியெடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், நம் குழந்தைகளின் பாதுகாப்புதான் நம்முடைய முதல் மற்றும் இறுதிப் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், நாம் இழக்கும் ஒரு நொடி கவனம், நமக்குத் தருவது ஒரு வாழ்நாள் முழுமைக்குமான ஆறாத வடுவையும் ஏமாற்றத்தையும் மட்டுமே!

“>