அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் உலகம் அசுர வேகத்தில் முன்னேறி வரும் போதிலும், அடிப்படை மனித உரிமையான சுகாதார வசதிகள் இன்னும் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு எட்டாக்கனியாகவே இருப்பது பெரும் கவலையை அளிக்கிறது.
வேர்ல்ட் பாப்புலேஷன் ரிவியூ (World Population Review) மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் 2024-25 ஆம் ஆண்டுக்கான சமீபத்திய தரவுகளின்படி, ஆப்பிரிக்க நாடுகள் இந்த அவல நிலையில் முன்னணியில் உள்ளன. குறிப்பாக நைஜர் நாட்டில் 65 சதவீத மக்கள் இன்னும் கழிவறை வசதியின்றித் திறந்தவெளியையே பயன்படுத்தி வருகின்றனர்;
இதனைத் தொடர்ந்து சாட் (63%) மற்றும் தென் சூடான் (60%) ஆகிய நாடுகளும் சுகாதாரச் சீர்கேட்டில் மோசமான நிலையில் உள்ளன. இந்தச் சூழல் காலரா, வயிற்றுப்போக்கு போன்ற தொற்றுநோய்கள் பரவவும், பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் குழந்தைகளின் வளர்ச்சி பாதிக்கப்படவும் முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது.
ஆசியாவைப் பொறுத்தவரை, இந்தியா கடந்த பத்தாண்டுகளில் ‘தூய்மை இந்தியா’ (Swachh Bharat) போன்ற பிரம்மாண்ட திட்டங்கள் மூலம் 12 கோடிக்கும் அதிகமான கழிவறைகளைக் கட்டிப் புரட்சிகரமான முன்னேற்றத்தைக் கண்டுள்ளது. இருப்பினும், உலக வங்கியின் தரவுகளின்படி இப்போதும் சுமார் 11 சதவீத மக்கள் கழிவறை வசதியை முழுமையாகப் பெறாதது ஒரு சவாலாகவே நீடிக்கிறது.
பாகிஸ்தான், நேபாளம், மியான்மர் போன்ற அண்டை நாடுகளிலும் 7 முதல் 9 சதவீதத்தினர் இதே நிலையைச் சந்தித்து வருகின்றனர். 2030-ஆம் ஆண்டிற்குள் அனைவருக்கும் பாதுகாப்பான சுகாதார வசதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நீடித்த நிலையான வளர்ச்சி இலக்கை (SDG 6.2) எட்ட வேண்டுமானால், சர்வதேச சமூகமும் அரசுகளும் ஒருங்கிணைந்து போர்க்கால அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும் என்பதே சமூக ஆர்வலர்களின் கருத்தாக உள்ளது.
