மணவாழ்வில் பிரிவு ஏற்பட்ட பிறகு கணவன்-மனைவி இடையே நடக்கும் தனித்தனிச் சந்திப்புகளோ அல்லது குறுகிய காலத் தற்காலிகச் சேர்தல்களோ, கடந்த காலத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட மணக்கொடுமைகளைத் தாமாகவே மன்னித்துவிட்டதாக அர்த்தமாகாது என்று கல்கத்தா உயர் நீதிமன்றம் அதிரடித் தீர்ப்பு வழங்கி உள்ளது. மனக்கொடுமை  அடிப்படையில் கணவருக்குக் கீழமை நீதிமன்றம் வழங்கிய விவாகரத்து உத்தரவை உறுதி செய்துகொண்டே, நீதிபதிகள் சிக்சா சிய பத்தாச்சார்யா மற்றும் சுப்ரதீம் பட்டாச்சார்யா அடங்கிய அமர்வு இந்த முக்கிய சட்ட விளக்கத்தை அளித்துள்ளது.

இந்தத் தம்பதியினர் கடந்த 2009 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 18 அன்று சிறப்புத் திருமணச் சட்டத்தின் கீழ் திருமணம் செய்துகொண்டனர். இவர்களுக்கு 2013 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் ஒரு குழந்தை பிறந்தது. காலப்போக்கில் குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட தொடர் கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக, இருவரும் 2014 ஆம் ஆண்டிலேயே பிரிந்து வாழ்ந்தனர். இதனைத் தொடர்ந்து, மனைவி தமக்குத் தொடர்ந்து மனக்கொடுமை இழைத்து வருவதாகக் கூறி குடும்ப நல நீதிமன்றத்தில் கணவர் விவாகரத்து கோரி மனு தாக்கல் செய்தார்.

மனைவி தன் மீதும் தனது குடும்பத்தார் மீதும் தொடர் பொய் குற்றச்சாட்டுகளைக் கட்டவிழ்த்து விட்டதாகவும், தனது தாய்வழிச் சொத்து மற்றும் சார்ந்திருக்கும் வயதான தாயுடன் உள்ள உறவைத் துண்டிக்க வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வற்புறுத்தியதாகவும் கணவர் தரப்பில் வாதிடப்பட்டது. இந்த வழக்கை விசாரித்த குடும்ப நல நீதிமன்றம், கடந்த 2021 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் கணவருக்கு ஆதரவாக விவாகரத்து வழங்கித் தீர்ப்பளித்தது. இதனை எதிர்த்து மனைவி உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார்.

மேல்முறையீட்டு விசாரணையின் போது, பிரிவுக்குப் பிறகு தான் பலமுறை கணவரின் வீட்டிற்குச் சென்று அவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்ததாகவும், ஒவ்வொரு முறையும் 7 முதல் 8 நாட்கள் தங்கியிருந்ததாகவும் மனைவி வாதிட்டார். இதன் மூலம் கணவர் தனது கடந்த காலக் கொடுமைகளை மன்னித்துவிட்டார் என்று அவர் வாதிட்டார்.

ஆனால், இந்த வாதத்தை உயர் நீதிமன்றம் திட்டவட்டமாக நிராகரித்தது. “பிரிவுக்குப் பின் நிகழும் தற்செயலான உடலுறவு அல்லது குறுகிய காலக் குடும்ப வாழ்க்கை என்பது தானாகவே கொடுமைகளுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டதாக ஆகிவிடாது” என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. மேலும், மன்னிப்பு என்பது நிபந்தனையற்றது அல்ல என்றும், எதிர்காலத்தில் மீண்டும் அதே போன்ற கொடுமைகளில் ஈடுபடக்கூடாது என்ற நிபந்தனைக்கு உட்பட்டதுதான் அந்த மன்னிப்பு என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.

மனைவி தரப்பில் முன்வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளையும் நீதிமன்றம் தீவிரமாக ஆராய்ந்தது. மாமியார் மீதான புகார்கள், வரதட்சணைத் துன்புறுத்தல், பலவந்தமான கருக்கலைப்பு போன்ற தீவிரமான குற்றச்சாட்டுகளை மனைவி முன்வைத்த போதிலும், அவற்றுக்கான எந்தவிதமான வலுவான ஆவணங்களோ அல்லது சாட்சிகளோ இல்லை என்பதை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

தனது கணவர் தனது தாயுடன் வசிப்பதைக் கண்டித்துத் தனிக்குடித்தனம் கோருவதில் நவீன சமூக மாற்றங்கள் இருப்பினும், அது முற்றிலும் ஆதாரமற்ற மற்றும் கடுமையான அவதூறு குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் அமையக்கூடாது என்று நீதிமன்றம் எச்சரித்தது.இறுதியில், கணவருக்கு வழங்கப்பட்ட விவாகரத்து உத்தரவை உயர் நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது. அதேசமயம், மனைவிக்குத் தகுதியான நிரந்தர ஜீவனாம்சம் கோரி தனித்துச் சட்டரீதியான தீர்வுகளை நாட சட்டத்தில் உரிமை உண்டு என்பதையும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.