காதல், திருமணம், பகிர்வு என்ற அழகான வார்த்தைகளால் கட்டமைக்கப்படும் குடும்ப வாழ்க்கையின் அடித்தளம், சில நேரங்களில் எவ்வளவு பலவீனமான சுயநலத்தின் மீது நின்றுகொண்டிருக்கிறது என்பதை ஒரு சில சம்பவங்கள் நமக்கு அப்பட்டமாக உணர்த்திவிடுகின்றன.

ஒருவருக்காகத் தன் ஒட்டுமொத்த உழைப்பையும், தியாகத்தையும் தந்து தாங்கிப் பிடிக்கும்போது கிடைக்காத அங்கீகாரம், ‘இனி என்னால் முடியாது’ என்று ஒற்றை வார்த்தையில் மறுக்கும்போது எப்படி ஒரு கொடூரமான வன்முறையாக மாறுகிறது என்பதன் சாட்சிதான் அமெரிக்காவில் நடந்த இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் நெஞ்சை உலுக்கும் சம்பவம்.

சமூக வலைதளங்களில் பரவி வரும் ஒரு புகைப்படம், பார்ப்பவர்களின் நெஞ்சில் ஒருவிதப் பாரத்தையும் ஆத்திரத்தையும் ஒருசேர உருவாக்குகிறது. ஒரு வீட்டின் வாசலுக்கு வெளியே, தெருவெங்கும் ஒரு பெண்ணின் ஆடைகளும், தனிப்பட்ட உடமைகளும் குப்பைகளைப் போல சிதறிக் கிடக்கின்றன. அந்தச் சிதறல்கள் வெறும் பொருட்களின் குவியலல்ல, ஒரு பெண் அத்தனை காலமாய் அந்த வீட்டிற்காகச் சிந்திய வியர்வையின், தியாகத்தின் சிதைந்துபோன சாட்சியங்கள்.

தியாகத்தை கடமையாக மாற்றிய நான்கு மாதங்கள்:

அந்தப் பெண்ணின் கணவன் எந்தக் காரணமும் இன்றி, தன் வேலையைத் துறந்துவிட்டு வீட்டில் முடங்கிப் போய் நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தில் வருமானம் நின்றுபோகும்போது எழும் நரகத்தை, அந்தப் பெண் தன் ஒற்றைத் தோள்களில் சுமக்கத் துணிந்தாள். வீட்டின் வாடகை, அன்றாடச் செலவுகள், குவிகின்ற பில்கள் என அத்தனையையும் தன் உழைப்பால் மட்டுமே ஒற்றையாளாக நின்று நேர்செய்து வந்தாள்.

அவளது உழைப்பும் தியாகமும், அந்தக் கணவனுக்கு ஒரு கட்டத்தில் வசதியான சலுகையாகவும், அவளது கடமையாகவும் பழகிப்போனதுதான் மனித உளவியலின் ஆகப்பெரும் சாபம். தன்பங்குக்கு எந்த உழைப்பையும் தராமல், தன் தேவைகளை மட்டும் ஒரு அரசனப் போலக் கோரும் அந்தச் சுயநலம், ஒரு கட்டத்தில் எல்லையைத் தாண்டியது.

ஒரு ‘மறுப்பு’ உருவாக்கிய பூகம்பம்

விதியின் விளையாட்டாக, அந்த நபரினுடைய கார் திடீரெனப் பழுதடைந்து நின்றது. வழக்கம் போல, அதைச் சரிசெய்வதற்கான தொகையையும் தன் மனைவியிடமே வந்து அதிகாரமாகக் கோரினான். ஆனால், ஏற்கனவே ஒட்டுமொத்தக் குடும்பச் சுமைகளையும் இழுத்துப் பிடித்து, மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெண்ணால் அந்தப் பெருந்தொகையைத் தர இயலவில்லை. “என்னால் முடியாது, குடும்பச் செலவுகளுக்கே பணம் பற்றாமல் தவிக்கிறேன்” என்று அவள் தன் இயலாமையை முன்வைத்தாள்.

அவள் சொன்ன அந்த ‘மறுப்பு’, அவளது நான்கு மாத காலத் தியாகத்தை ஒரே நொடியில் சுட்டெரித்துவிட்டது. அவர்களுக்குள் எழுந்த அந்த விவாதம், வெறும் வார்த்தைப் போராக மட்டும் நிற்கவில்லை. தன் ஈகோவைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அந்த நபர், மிருகத்தனமான ஆத்திரத்துடன் அவளது தனிப்பட்ட உடமைகள், ஆடைகள், அத்தியாவசியப் பொருட்கள் என அத்தனையையும் அள்ளி வீட்டின் வாசலுக்கு வெளியே தூக்கி எறிந்தான். அத்தோடு நிறுத்தாமல், அந்த வீட்டிற்காகவே உருகி உழைத்த அவளை, அந்த வீட்டை விட்டே கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளினான்.

இந்தக் காட்சி இணையத்தில் வெளியானதும், உலகெங்கிலும் உள்ள நெட்டிசன்கள் மத்தியில் கடுமையான கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. “ஒரு பெண் தன் சுயமரியாதையையும், உழைப்பையும் முதலீடாகப் போடும்போது, அதைச் சுரண்ட நினைக்கும் சுயநலக் கூட்டத்திற்கு இந்தச் சம்பவம் ஒரு சாட்டை அடியாக அமைய வேண்டும்” என்று பலரும் குரல் கொடுத்து வருகின்றனர்.

ஒவ்வொரு அடியிலும் தன் துணையைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் பெண்கள், தங்கள் தியாகம் எங்கு மதிக்கப்படுகிறது, எங்கு அது ஒரு சலுகையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுச் சுரண்டப்படுகிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டிய தருணம் இது. தியாகங்கள் எப்போதும் கொண்டாடப்படுவதில்லை, சில நேரங்களில் அவை தங்களைத் தாங்கியவர்களையே பலிவாங்கிவிடுகின்றன என்பதை வாசலில் சிதறிக்கிடக்கும் அந்த ஆடைகளின் குவியல் மௌனமாக நமக்கு உணர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது.