இன்றைய  சமூகத்தில், உறவுகள் வெறும் வாட்ஸ்அப் வாழ்த்துகளோடு முடங்கிப்போய்க் கொண்டிருக்கும் காலத்தில், “என் சகோதரிகளுக்கு நான் தரும் பரிசு இந்த பூமி பார்த்திராத ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்!” என்று தன் சொந்தக் கால்களின் வியர்வையையும், மூச்சுக் காற்றையும் தியாகமாகத் தந்திருக்கிறார் ஒரு ராணுவ வீரன்.

டெல்லியில் உள்ள சஷஸ்த்ர சீமா பல் (SSB) அமைப்பில் மல்யுத்தப் பயிற்சியாளராகப் பணியாற்றும் 40 வயதான தீபக் சிங், இந்த ரக்ஷா பந்தன் திருநாளைத் தன் வாழ்நாளின் மறக்க முடியாத நாளாக மாற்ற முடிவு செய்தார். 10 ஆண்டுகளாகத் தன் சகோதரிகளின் வீடுகளுக்குச் செல்ல முடியாமல் எல்லைப் பணியிலும், விளையாட்டுத் துறையிலும் ஓடிக் கொண்டிருந்த அந்த வீரனுக்கு, இந்த முறை தன் பாசத்தை வெளிப்படுத்த ஒரு அசாத்திய எண்ணம் தோன்றியது.

வாகன வசதிகள், ஆடம்பரப் பரிசுகள் என அனைத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டு, தன் சொந்த ஊரான மொஹபத்பூரிலிருந்து தன் சகோதரிகளின் கிராமங்களைச் சென்றடைய 43 கிலோமீட்டர் தூரத்தை ஓடியே கடக்க அவர் துணிந்தார்!

எந்தவித முன் தயாரிப்பும் இன்றி, ஒரு சர்வதேச முழு மாரத்தான் பந்தயத்தை (42.195 கி.மீ.) விட அதிக தூரத்தை நள்ளிரவில் ஓடத் தொடங்கினார் தீபக்.

அமைதி சூழ்ந்த அந்த நள்ளிரவில், அவரது மல்யுத்த நண்பர்களான அஷ்வனி, ராஜன், துர்கேஷ் ஆகியோர் பைக்குகளின் முகப்பு விளக்குகளை ஒளிரவிட்டபடி முன்னும் பின்னும் பாதுகாப்பு வட்டமாக வர, தீபக்கின் பாதங்கள் நிலத்தைத் தொட்டு வீரியமாக முன்னோக்கி நகர்ந்தன.

சுமார் மூன்றே கால் மணி நேரத் தொடர் ஓட்டத்திற்குப் பிறகு, பிற்பகல் 3:45 மணியளவில் பாசிபூர் கிராமத்தை அடைந்த தீபக், தன் தங்கையான அனு சிங்கின் கரங்களில் முதல் ராக்கியைக் கட்டிக் கொண்டார். அங்கு ஒரு நிமிடம் கூட ஓய்வெடுக்காமல், அடுத்த இலக்கான பான்ஸ்கான் கிராமத்தை நோக்கி மீண்டும் ஓடத் தொடங்கினார்!

அதிகாலை 5:30 மணி… சூரியனின் முதல் கதிர்கள் வானத்தில் பரவத் தொடங்கிய வேளையில், 43 கிலோமீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து, வியர்வையில் நனைந்து, மூச்சிரைக்கத் தன் அக்கா நீலம் சிங்கின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார் தீபக்.

கதவைத் திறந்த அக்கா நீலம் சிங்கும், தங்கை அனுவும் வாசலில் தன் தம்பி நின்றுகொண்டிருந்த கோலத்தைக் கண்டு அதிர்ந்துபோயினர். 43 கி.மீ. ஓடிவந்து, தன் காயம்பட்ட மணிக்கட்டை நீட்டி, “ராக்கி கட்டு அக்கா” என்று புன்னகைத்த அந்தச் சகோதரனின் பாசத்தைக் கண்டு, அவர்களால் தங்களின் கண்ணீரை அடக்கவே முடியாமல் கதறி அழுதனர்.

அவர்களின் மணிக்கட்டில் கட்டப்பட்ட அந்தப் பட்டு நூல், வெறும் சடங்கு நூல் அல்ல; அது ஒரு சகோதரனின் கால்களில் ஏற்பட்ட கொப்புளங்களாலும், நெற்றி வியர்வையாலும் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நித்தியக் கவசமாக மாறியிருந்தது!

“>

2007-ல் எஸ்.எஸ்.பி படையணியில் சேர்ந்து, டி.ஜி. பதக்கம் வென்று, தன் சீடனை ஆசிய சாம்பியன்ஷிப்பில் வெள்ளிப் பதக்கம் வெல்ல வைத்த ஒரு சாம்பியன், தன் சகோதரிகளுக்காக 43 கி.மீ. ஓடியது என்பது வெறும் உடற்தகுதி அல்ல; அது எல்லை இல்லாத அன்பின் உச்சக்கட்டம்!

பணத்தாலும் ஆடம்பரத்தாலும் அளவிட முடியாத ‘உறவுகளின் பிணைப்பை’ இந்த 40 வயது வீரன் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறார். காலங்கள் கடந்தாலும், அஸம்கரின் அந்த வீதியில் தீபக் சிங் பதித்த தடம், பாசத்தின் அழியாத அடையாளமாக என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்!