வாழ்க்கை என்பது சில நேரங்களில் வெற்று காகிதங்களை நிரப்பும் ஒரு முடிவற்ற போராட்டமாக மாறிவிடுகிறது. விடியலைத் தேடி ஓடும் ஒரு மனிதனுக்கு, ஒவ்வொரு நாளும் நிராகரிப்புகளின் கதவுகள் முகத்தில் அடித்தே மூடப்படும்போது ஏற்படும் வலி, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது. அப்படித்தான், மாதக்கணக்கில் வேலையின்றி, தன் திறமையின் மீதே சந்தேகம் கொண்டு, நம்பிக்கையின் கடைசித் துளியைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தார் அந்த இந்திய இளைஞர்.

ஆயிரக்கணக்கான விண்ணப்பங்கள்… அத்தனையிலும் மௌனமே பதிலாக வந்தபோது, அவர் ஒரு துணிச்சலான முடிவை எடுத்தார். கடலை தாண்டி  இருக்கும் ஒரு அமெரிக்க தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின் நிறுவனருக்கு (CEO) நேரடியாக ஒரு செய்தியை அனுப்பினார். ‘என் திறமையை நம்புங்கள்’ என்ற ஏக்கமும், ‘என் குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டும்’ என்ற தவிப்பும் அந்தச் செய்தியின் ஒவ்வொரு எழுத்திலும் கலந்திருந்தன.

ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக வந்த அந்தப் பதில், ஒரு விடியலுக்கான வெளிச்சமாக இல்லை; மாறாக, மனித மாண்புகளையே சுட்டெரிக்கும் ஒரு காட்டுத்தீயாக இருந்தது.

“இங்கு வாழ்க்கை இல்லை, நீ ஒரு முட்டாள்” – இதயமற்ற ஒரு நிபந்தனை:

அந்த அமெரிக்க நிறுவனரிடமிருந்து உடனடியாகப் பதில் வந்தது. வேலை கிடைக்கும் என்ற ஒரு நொடி மகிழ்ச்சி, அந்தச் செய்தியை வாசிக்க வாசிக்க ஒருவித மரத்துப்போன நிலைக்கு அந்த இளைஞரைக் கொண்டு சென்றது. அந்த நிறுவனரின் வார்த்தைகளில் ஒரு முதலாளியின் கம்பீரம் இல்லை, மாறாக ஒரு நவீன கொத்தடிமை எஜமானனின் ஆதிக்க மனப்பான்மையே ததும்பி நின்றது.

அவர் எழுதியிருந்தார்:

“எங்களுக்குப் பொறியாளர்கள் தேவைதான். ஆனால், உனக்கு வேலை-வாழ்க்கைச் சமநிலை (Work-Life Balance) என்று ஒன்று இருக்கவே கூடாது. அதை நீ தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்க வேண்டும். இங்கு உனக்கு சுயமரியாதையோ, அகங்காரமோ இருக்கக் கூடாது. ஏனென்றால், நீ ஒரு முட்டாள் என்றும், உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்றும் தினந்தோறும் உனக்கு உணர்த்தப்படும். ஒவ்வொரு நாளும் நீ அதை சகித்துக்கொண்டுதான் கற்க வேண்டும். சம்மதமென்றால் சொல், அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவோம்.”

இதைப் படித்து முடித்தபோது, அந்த இளைஞரின் நெஞ்சில் ஏதோ ஒன்று உடைந்து நொறுங்கியது. வேலையின்மை தரும் வறுமை கொடுமையானதுதான், ஆனால் அதற்காகத் தன் ஆன்மாவையும், சுயமரியாதையையும் ஒரு அந்நிய நாட்டு முதலாளியின் காலடியில் அடகு வைக்க வேண்டுமா?

இணையத்தின் வெடித்தெழுந்த விவாதங்கள்:

இந்த வேதனையான உரையாடலை அந்த இளைஞர் ‘ரெட்டிட்’ (Reddit) தளத்தில் பகிர்ந்தபோது, அது வெறும் ஒரு செய்தியாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை. அது, உலகெங்கிலும் உள்ள லட்சக்கணக்கான உழைப்பாளர்களின் கூட்டு மனச்சாட்சியை உலுக்கியது. “இந்தியாவில் இதுதான் இப்போதைய இயல்பான நிலையா?” என்று அவர் எழுப்பிய கேள்வி, ஒவ்வொரு நடுத்தர வர்க்க இளைஞனின் நெஞ்சிலும் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது.

இணையவாசிகள் பலரும் இந்தச் செயலைக் கடுமையாக விமரிசித்தனர்:

• “அவர்கள் ராக்கெட் விஞ்ஞானம் செய்வதாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள்:” சிலர் தங்களின் நிறுவனம் ஏதோ உலகையே மாற்றப்போகும் ஒரு தனித்துவமான தவம் என்று பாசாங்கு செய்கிறார்கள். ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், அவர்கள் மனித உழைப்பைச் சுரண்டும் வெறும் வியாபாரிகள் மட்டுமே.

• அடிமைத்தனத்தின் நவீன வடிவம்: ஒரு மனிதனை ‘நீ முட்டாள்’ என்று தினமும் சொல்வது ஆக்கப்பூர்வமான விமர்சனம் அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் மனநலத்தைச் சிதைக்கும் உளவியல் ரீதியான வன்முறை.

 நாம் எதை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்?

தொழில்நுட்பம் வளர வளர, மனிதநேயம் சுருங்கி வருகிறதா? ஒரு மனிதனின் உழைப்புக்குக் கொடுக்கும் ஊதியம், அவனது சுயமரியாதையை விலைக்கு வாங்குவதற்கான அச்சாரமா? ‘வேலை-வாழ்க்கைச் சமநிலை’ என்பது ஆடம்பரம் அல்ல, அது ஒரு மனிதன் மனிதனாக வாழ்வதற்கான அடிப்படை உரிமை. தன் குடும்பத்தோடு சிரிக்க முடியாத, தன் குழந்தையுடன் நேரத்தைச் செலவிட முடியாத ஒரு வேலை, எவ்வளவு பெரிய பதவியாக இருந்தாலும் அது ஒரு தங்கக் கூண்டுதான்.

வறுமையும், வேலையின்மையும் ஒரு மனிதனை எந்த எல்லைக்கும் கொண்டு செல்லலாம். ஆனால், கார்ப்பரேட் உலகம் அந்தப் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி, மனிதர்களை வெறும் ‘குறியீடு எழுதும் இயந்திரங்களாக’ (Coding Machines) மாற்ற நினைப்பது அநீதி.

விடியல் தூரத்திலில்லை:

அந்தப் பதிவின் முடிவில், அந்த ஆள்சேர்ப்புப் பணியைத் தொடர விருப்பமா என்று கேட்கப்பட்டிருந்தது. அந்த இளைஞர் அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தாரா இல்லையா என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்: “தன் சுயமரியாதையை இழந்து பெறுகின்ற எந்த ஒரு வெற்றியும், தோல்வியை விடக் கொடூரமானது.”

வேலை தேடும் அனைத்து இளைஞர்களுக்கும் நாம் சொல்ல வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான். உங்கள் திறமையின் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள். ஒரு கதவு மூடப்பட்டால், உங்கள் தகுதிக்கேற்ற, உங்கள் மனிதத்தன்மையை மதிக்கும் இன்னொரு கதவு நிச்சயம் திறக்கும். இந்த நவீன எஜமானர்களின் முகமூடிகளைக் கிழித்தெறிந்து, நம் உழைப்பையும், நம் உன்னதமான வாழ்வையும் நாமே கொண்டாடுவோம்.

ஏனெனில், வாழ்க்கை என்பது வாழ்வதற்கே தவிர, கார்ப்பரேட் அறைகளில் கருகிப் போவதற்காக அல்ல!