இன்றைய கல்லூரி மாணவர்களுக்குப் படிப்பு என்பது வகுப்பறையோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. வெறும் பட்டப்படிப்பு மட்டும் வேலைவாய்ப்பைத் தராது என்பதால், அதோடு சேர்த்துத் தொழில்முறைப் பயிற்சி மற்றும் நடைமுறை அனுபவத்தையும் பெற வேண்டிய கட்டாயத்தில் மாணவர்கள் தவிக்கின்றனர். பட்டம் கல்வித் தகுதியைத் தந்தாலும், பணி அனுபவமே வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்கிறது.

ஆனால், கல்லூரிகளில் கட்டாய வருகைப்பதிவு மிக முக்கியமாகக் கண்காணிக்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், நிறுவனங்கள் வெறும் மதிப்பெண்களை மட்டும் பார்க்காமல் மாணவர்களின் நடைமுறைத் திறனையே எதிர்பார்க்கின்றன. இதனால் “வகுப்பிற்குச் சென்று வருகைப்பதிவைச் சேர்ப்பதா அல்லது நிறுவனங்களுக்குச் சென்று வேலை அனுபவத்தைப் பெறுவதா?” என்ற மிகப்பெரிய குழப்பத்தில் மாணவர்கள் சிக்குகின்றனர்.

ஒரு மாணவர் பயிற்சிப் பணியில் சேர்ந்துவிட்டால் கல்லூரிப் பாடங்கள் நின்றுவிடுவதில்லை; கல்லூரிக்குச் சென்றால் பயிற்சிப் பணிகள் காத்திருக்கின்றன. ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் சமாளிப்பது மாணவர்களுக்குக் கூடுதல் மன அழுத்தத்தையும் பணிச்சுமையையும் தருகிறது. இதனால் நண்பர்களுடன் செலவிடும் நேரம், கல்லூரி நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் ஆசிரியர்களின் நேரடி விளக்கங்களை மாணவர்கள் இழக்க நேரிடுகிறது.

இருப்பினும், புத்தகத்தில் படிக்கும் கோட்பாடுகளை விட நேரடிப் பணியில் கிடைக்கும் அனுபவமே மாணவர்களின் திறனைப் பட்டை தீட்டுகிறது. வகுப்பறையில் ஆசிரியர் தரும் மதிப்பெண்களை விட, நிறுவனத்தில் மேலாளர் தரும் பின்னூட்டம் மாணவர்களைத் தொழில்முறை வல்லுநராக மாற்ற உதவுகிறது. எனவே, கல்வி அறிவும் தொழில் அனுபவமும் மாணவரின் எதிர்காலத்திற்கு இரு கண்களைப் போன்றவையாகும்.

இதற்குத் தீர்வாக, கல்லூரிகளும் நிறுவனங்களும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். மாணவர்கள் பெறக்கூடிய பயிற்சிப் பணிகளைக் கல்வியின் ஒரு பகுதியாகக் கல்லூரிகள் அங்கீகரிக்க வேண்டும். நெகிழ்வான நேரக் கட்டுப்பாடு மற்றும் பகுதிநேரப் பயிற்சிகள் மூலம் கல்வியையும் தொழில் அனுபவத்தையும் ஒன்றிணைப்பதே மாணவர்களின் எதிர்காலத்திற்குச் சிறந்த வழிகாட்டலாக அமையும்.