இறந்தவர்களைப் பற்றித் தவறாகவோ அல்லது இழிவாகவோ பேசக் கூடாது என்று நமது முன்னோர்களும் ஆன்மீக சாஸ்திரங்களும் தொடர்ந்து அறிவுறுத்தி வருகின்றன. ஒருவர் உயிருடன் இருக்கும்போது நமக்கு எவ்வளவு தீமைகள் செய்திருந்தாலும், அவரது மறைவுக்குப் பிறகு அவருடைய தவறுகளைப் பேசுவதைத் தவிர்த்து, நற்செயல்களை மட்டுமே நினைவுகூர வேண்டும் என்பது அடிப்படை நெறியாகும்.
மனுஸ்மிருதியின் கூற்றுப்படி, ஒரு நபர் இறந்த பிறகும் அவருடனான நமது கர்ம தொடர்பு முற்றிலும் முடிவுக்கு வருவதில்லை. இறந்தவரை விமர்சிப்பதோ அல்லது கேலி செய்வதோ அந்த எதிர்மறை உணர்வுப்பூர்வ பிணைப்பைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்து, நமது சொந்த கர்மாவுக்கே தீங்கு விளைவிக்கும் என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது.
அதேபோல, மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில், பீஷ்மர் தருமருக்கு வழங்கும் அறிவுரையில், இறந்தவர்களை ஒருபோதும் அவமதிக்கக் கூடாது என்று கூறுகிறார். இத்தகைய தேவையில்லாத செயல்கள் ஒருவரின் மன அமைதியையும், ஆன்மீக ஆற்றலையும் சீர்குலைக்கும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இறந்த நபரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவது கடுமையான ஆன்மீகக் குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒருவர் இறந்த பிறகு அவர் இவ்வுலகப் பற்றுகளையும், கர்ம வினைகளையும் கடந்து சென்றுவிடுகிறார். எனவே, அவர்களைப் பற்றி விமர்சிப்பது அவர்களின் ஆத்மாவைப் பாதிப்பதை விட, பேசும் நபரின் ஆன்மீகப் பயணத்தையே அதிகம் பாதிக்கிறது.
அனைத்து மதங்களிலும் வலியுறுத்தப்படும் இந்த நெறிமுறை, மனிதநேயத்தைப் பேணவும், சொந்த மனத்தூய்மையைக் காத்துக் கொள்ளவும் மிகவும் அவசியமான ஒன்றாகும். இறந்தவர்களைப் பற்றி எதிர்மறையாகப் பேசுவதைத் தவிர்ப்பதே நம் வாழ்விற்கு நன்மையைத் தரும் என்று ஆன்மீகவாதிகள் கூறுகின்றனர்.
