இந்து பாரம்பரியத்தில் விரதம் இருப்பது என்பது வெறும் உணவு கட்டுப்பாட்டைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, அது உடல் மற்றும் மன தூய்மையைக் குறிக்கும் ஒரு ஆன்மீக வழிபாடாகும். விரத காலங்களில் நாம் உட்கொள்ளும் உணவில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. குறிப்பாக, அன்றாடம் சமையலுக்குப் பயன்படுத்தும் சாதாரண கடலோர உப்பிற்குப் பதிலாக ‘இந்துப்பு’ மட்டுமே விரத உணவுகளில் சேர்க்கப்படுகிறது.
பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்படும் இந்த வழக்கத்தின் பின்னணியில் ஆழமான ஆன்மீக மற்றும் சாஸ்திரக் காரணங்கள் உள்ளன. ஆன்மீக சாஸ்திரங்களின்படி, நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் தூளாக்கப்பட்ட சாதாரண உப்பு கடல் நீரிலிருந்து பெறப்பட்டு, பல வேதிமுறைகள் மற்றும் சுத்திகரிப்பு நடைமுறைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது.
மனிதனின் செயற்கை செயலாக்கத்திற்கு உட்படுவதால், ஆன்மீக ரீதியாக இந்த உப்பு தூய்மையற்றதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் இந்துப்பு என்பது இயற்கையாகவே மலைகள் மற்றும் பாறைகளிலிருந்து நேரடியாக வெட்டி எடுக்கப்படும் பாறை உப்பாகும். எந்தவொரு ரசாயனச் சேர்க்கையோ அல்லது செயற்கைச் சுத்திகரிப்போ இன்றி இயற்கையான முறையில் கிடைப்பதால், இந்துப்பு மிகவும் தூய்மையானதாகவும் மங்களகரமானதாகவும் கருதப்படுகிறது.
இறைவனுக்குப் படைக்கப்படும் நைவேத்தியங்களிலும், விரத கால உணவுகளிலும் முற்றிலும் தூய்மையான பொருட்களை மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற விதியின் அடிப்படையில் இந்துப்பிற்கு முதலிடம் அளிக்கப்படுகிறது. மேலும், ஆன்மீக தூய்மையைத் தாண்டி, விரதத்தின் போது உடலுக்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்துக்களை இயற்கையான முறையில் வழங்கி, உடலைத் தளராமல் வைத்திருக்க இந்துப்பில் உள்ள இயற்கை தாதுக்கள் உதவுகின்றன. இதனால் தான் விரத காலத்தில் சாதாரண உப்பிற்கு முற்றிலும் தடை விதிக்கப்பட்டு, இயற்கையின் கொடையான இந்துப்பு மட்டுமே உணவில் சேர்க்கப்படுகிறது.
