இயற்கையின் பேரழிவு எந்த எச்சரிக்கையுமின்றித் தாக்கும்போது, ஒரு மனிதனின் துணிச்சலும் சாதுர்யமும் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களைக் காப்பாற்றும் பேராயுதமாக மாறக்கூடும் என்பதற்கு நேபாளத்தில் நடந்த இந்த நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் சம்பவம் ஒரு மாபெரும் சான்றாகும். நேபாள நாட்டின் நுவாகோட் பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பள்ளியில் வழக்கம்போல் வகுப்புகள் நடந்து கொண்டிருந்தன.

1,643 குழந்தைகள் தங்கள் எதிர்காலக் கனவுகளோடு பாடங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், திடீரென கரைபுரண்டு வந்த வெள்ளப்பெருக்கு அப்பகுதியை அச்சுறுத்தத் தொடங்கியது. நொடிக்கு நொடி நீர்மட்டம் உயர்ந்து பள்ளியைச் சூழும் அபாயம் ஏற்பட்டதை உணர்ந்த ராஜேந்திர தவடி என்ற அந்த ஆசிரியர், சற்றும் தாமதிக்காமல் களத்தில் இறங்கினார்.

தன் சொந்த ஆபத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், 1,643 பிஞ்சு குழந்தைகளின் உயிரையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே இலக்கோடு அவர் செயல்படத் தொடங்கினார். பள்ளி வளாகத்திற்குள் வெள்ளநீர் புகுவதற்கு முன்பே, மற்ற ஆசிரியர்களையும் ஊழியர்களையும் ஒருங்கிணைத்து, குழந்தைகளை பாதுகாப்பான மற்றும் உயரமான இடங்களுக்குப் படிப்படியாக மாற்றும் மீட்பு நடவடிக்கையில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்.

பதற்றமும் பயமும் நிறைந்த சூழலிலும் குழந்தைகள் கூச்சலிட்டு ஓடாமல், வரிசையாகவும் பாதுகாப்பாகவும் வெளியேற அவர்களுக்குத் தைரியம் கூறி வழிநடத்தினார். அந்த ஆசிரியரின் மின்னல் வேகச் செயல்பாடாலும், சமயோசிதமான முடிவாலும் ஒரு குழந்தைக்குக் கூட எவ்வித அசம்பாவிதமும் நிகழாமல் அனைத்து மாணவர்களும் பத்திரமாக மீட்கப்பட்டனர்.

ஒரு ஆசிரியரின் கடமை என்பது வெறும் பாடப் புத்தகங்களை நடத்துவதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; மாறாக ஆபத்து காலங்களில் தன் மாணவர்களுக்குப் பாதுகாப்புக் கேடயமாக நிற்பதுதான் என்பதை ராஜேந்திர தவடி உலகிற்கு நிரூபித்துக் காட்டியுள்ளார்.

பேரழிவு வெள்ளத்தில் 1,643 உயிர்களை ஒற்றை மனிதராகத் தன் சாதுர்யத்தால் காப்பாற்றிய அவரது வீரம் மற்றும் தியாக உணர்வை நேபாள மக்கள் மட்டுமல்லாது, உலகெங்கிலும் உள்ள மக்கள் வியந்து பாராட்டி வருகின்றனர். ஆசிரியர்களின் சுயநலமற்ற அர்ப்பணிப்பிற்கும் தலைமைப் பண்பிற்கும் இந்தச் சம்பவம் காலத்தால் அழியாத ஒரு வரலாற்றுச் சான்றாக விளங்குகிறது.