இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் முன்னாள் டெஸ்ட் துணைக்கேப்டனும், அனுபவமிக்க வீரருமான அஜின்கியா ரஹானே, தனது சிறுவயதில் கிரிக்கெட் மைதானத்தை அடைவதற்காகத் தன் தந்தை பட்ட கஷ்டங்களையும், செய்த தியாகங்களையும் நினைவுகூர்ந்து மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் பகிர்ந்துள்ளார். மும்பை நகரில் வெறும் 7 வயதிலேயே கிரிக்கெட் பயிற்சி பெறத் தொடங்கிய அவர், அடியெடுத்து வைத்த அந்த முதல் நாளிலிருந்து இந்திய அணிக்காக விளையாடும் உச்ச நிலையை அடைந்தது வரையிலான தனது நீண்ட மற்றும் கடினமான பயணத்தை ஆழமாக விவரித்துள்ளார்.

அந்தப் பேட்டியில் ரஹானே பேசுகையில், தனது கிரிக்கெட் வாழ்க்கையின் முதல் நாளில் தன் தந்தை அலுவலகத்தில் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு, சம்பளத்தையும் இழந்து தன்னை பயிற்சி மையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றதாகக் கூறினார். ஆனால், முதல் நாள் முடிந்தவுடன் அவரது தந்தை அவரிடம் ஒரு சவாலை விடுத்துள்ளார். “இனிமேல் தினமும் என்னை எதிர்பார்த்திருக்கக் கூடாது, நீயே தனியாக ரயிலில் பயிற்சிக்குச் செல்ல வேண்டும்” என்று கூறிவிட்டு அவரைத் தனியாக அனுப்பி வைத்துள்ளார். சிறுவயதுக்கே உரிய அச்சத்துடன், தன் உடலை விடப் பெரிய கிரிக்கெட் கிட் பையைச் சுமந்தபடி, அதிகாலை வேளையில் மும்பையின் பயங்கரமான கூட்ட நெரிசலான புறநகர் ரயிலில் ரஹானே தனியாகப் பயணிக்கத் தொடங்கியுள்ளார்.

இந்த அனுபவம் ஆரம்பத்தில் கடினமாக இருந்தாலும், பிற்காலத்தில் அவரது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு இயல்பான பகுதியாகவே மாறிப்போனது. இருப்பினும், தான் தனியாகப் பயணம் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்ட அந்தப் பயணத்தின் பின்னணியில் ஒரு மாபெரும் தந்தை பாசம் மறைந்திருப்பதை ரஹானே பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் தெரிந்துகொண்டுள்ளார். தான் தனியாகப் பயணம் செய்த இரண்டாவது நாளிலிருந்தே, தனது தந்தை தான் இருக்கும் பெட்டிக்கு அடுத்த பெட்டியில் ஏறி, தன் மகனுக்குத் தெரியாமலேயே தினமும் பின்தொடர்ந்து பாதுகாத்து வந்துள்ளார் என்ற உண்மை பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே அவருக்குத் தெரியவந்துள்ளது.

தந்தையின் இந்த ஆழமான அன்பும் ரகசியத் தியாகமும் தனக்குள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் தனது வாழ்க்கையையே மாற்றிவிட்டதாக ரஹானே நெகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டார். “அன்றிலிருந்து மாநில அணிக்காக விளையாடினாலும் சரி, அல்லது இந்தியாவின் தேசிய அணிக்காக விளையாடினாலும் சரி, நான் செய்யும் ஒவ்வொரு விஷயமும் என் பெற்றோருக்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக முடிவு செய்தேன்” என்று அவர் தெரிவித்தார். தந்தையின் அந்தச் சிறிய அக்கறையும் அளவற்ற தியாகமும்தான் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் கிரிக்கெட்டிற்காக அர்ப்பணிக்கத் தூண்டிய மிகப்பெரிய உத்வேகம் என்றும் ரஹானே உருக்கமாகப் பகிர்ந்துள்ளார்.