தெலுங்கானாவின் சிரஸ்ஸிலா என்னும் சிறிய கிராமம். அங்குள்ள கைத்தறிகளின் சத்தத்திற்கு இடையே ஒரு அற்புதத்தின் ஒலியை நாம் கேட்க முடியும். ‘கலாரத்னா’ விருது பெற்ற நல்லா விஜய் குமார் எனும் ஒரு கலைஞர், வெறும் நூலிழைகளை மட்டும் பின்னவில்லை; தன் பக்தியையும், தலைமுறை தாண்டிய பாரம்பரியத்தையும் அந்தப் பட்டுச் சேலையில் வடித்திருக்கிறார்.

5.5 மீட்டர் நீளம், 48 அங்குல அகலம் கொண்ட ஒரு பட்டுச் சேலையை ஒரு சிறிய தீப்பெட்டிக்குள் அடைக்க முடியும் என்று சொன்னால், அதை ஒரு மந்திரம் என்றே நாம் கருதுவோம். ஆனால், விஜய் குமாரின் விரல்களில் அந்த மந்திரம் நிஜமாகியிருக்கிறது. வெறும் 200 கிராம் எடையுள்ள அந்தப் பட்டுப் புடவை, இக்கத்  எனும் பாரம்பரியக் கலைநயத்துடன் மிக நுணுக்கமாக நெய்யப்பட்டுள்ளது.

ஒரு வாரம்… தனது குடும்பத்தினரோடு சேர்ந்து ஒரு வாரம் முழுவதும் அவர் அந்தத் தறியில் அமர்ந்து உழைத்திருக்கிறார். அவர் சொல்லும்போது, “இது என் கைவண்ணம் மட்டுமல்ல, அந்தத் தாய் அம்பிகையின் அருள்” என்கிறார். அந்தப் பக்திதான், ஒரு சாதாரணச் சேலையை, தீப்பெட்டிக்குள் சுருங்கி அடங்கும் ஒரு நுணுக்கமான கலைப்படைப்பாக மாற்றியிருக்கிறது.

ஸ்ரீசைலம் ஸ்ரீ பிரமராம்பா மல்லிகார்ஜுன சுவாமி கோயிலின் தேவி பிரமராம்பாவிற்கு இந்தச் சேலையை அவர் சமர்ப்பித்தபோது, அங்கு கூடியிருந்தவர்களின் கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன. கோயிலின் அறங்காவலர் குழுத் தலைவர் பொத்துகுண்டா ரமேஷ் நாயுடு மற்றும் அறங்காவலர் கோடே கந்திவர்தினி ஆகியோர் முன்னிலையில் இது நிகழ்ந்தபோது, அந்தச் சேலையைவிட, அதை உருவாக்கிய கலைஞரின் அர்ப்பணிப்பே அனைவரையும் நெகிழச் செய்தது.

“கைத்தறி என்பது வெறும் தொழில் அல்ல, அது நம் பாரதத்தின் கலாச்சார அடையாளம்,” என்கிறார் கோயில் நிர்வாகத்தினர். அந்தச் சிறு தீப்பெட்டிக்குள் அடங்கியிருப்பது வெறும் துணி மட்டுமல்ல; இந்திய நெசவுத் தொழிலின் அழியாத பெருமிதமும், ஒரு கலைஞனின் அசைக்க முடியாத பக்தியும்தான். இத்தகைய கலைஞர்களை நாம் கொண்டாடும்போது, நமது பாரம்பரியமும் ஒரு தீப்பெட்டிக்குள் சுருங்கிவிடாமல், உலகமெங்கும் விரிந்து பரவும் என்பதில் ஐயமில்லை.