“கிரிக்கெட் உலகையே நடுங்க வைத்த பாகிஸ்தானின் ‘சுவிங் கிங்’ வாசிம் அக்ரமின் பிறந்தநாள் இன்று.! பந்து எந்தப் பக்கம் திரும்பும் என்று பேட்ஸ்மேன்கள் கணிப்பதற்குள் ஸ்டம்புகள் பறக்கும்;

அந்த அளவுக்கு இடது கை வேகப்பந்து வீச்சில் மாயாஜாலம் காட்டியவர் தான் இந்த சுவிங் சுல்தான். ஜூன் 3, 1966-ல் பிறந்த இவர், சர்வதேச கிரிக்கெட்டில் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ராஜாங்கம் நடத்தினார். அக்ரமின் பந்துவீச்சு வெறும் வேகத்தை மட்டும் கொண்டிருக்கவில்லை;

பேட்ஸ்மேன்களின் மைண்ட் செட்டோடு விளையாடும் ஆபத்தான ஆயுதமாக இருந்தது. ஒரே பந்தை இருபுறமும் சுவிங் செய்யும் அசாத்திய திறமை, மறைத்து வைத்து வீசும் பாணி, துல்லியமான யார்க்கர்கள் என இவரை எதிர்கொள்வது உலகத்தரம் வாய்ந்த பேட்ஸ்மேன்களுக்கே சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தது.

குறிப்பாக, 1992 உலகக் கோப்பை இறுதிப்போட்டியில் இங்கிலாந்துக்கு எதிராக இவர் வீசிய அந்த இரண்டு ‘அன்ப்ளேயபிள்’ பந்துகள் தான் பாகிஸ்தானை முதன்முறையாக உலக சாம்பியனாக்கியது. வக்கார் யூனிஸுடன் இவர் அமைத்த கூட்டணி, கிரிக்கெட் வரலாற்றின் மிக கொடூரமான பந்துவீச்சு கூட்டணியாக இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

வாசிம் அக்ரம் வெறும் பந்துவீச்சாளர் மட்டுமல்ல, பேட்டிங்கிலும் ஆட்டத்தின் போக்கையே மாற்றக்கூடிய ஒரு ஆல்-ரவுண்டர் என்பதை நிரூபித்துக் காட்டியவர்.

லோயர் ஆர்டரில் களமிறங்கி அதிரடி காட்டும் இவர், 1996 அக்டோபரில் ஜிம்பாப்வேக்கு எதிராக ஷேகுபுராவில் நடந்த டெஸ்ட் போட்டியில் அவுட்டாகாமல் 257* ரன்கள் குவித்து இரட்டைச் சதம் அடித்து ஒட்டுமொத்த உலகையும் ஸ்தம்பிக்க வைத்தார்.

தனது சர்வதேச வாழ்க்கையில் 104 டெஸ்ட் போட்டிகளில் 414 விக்கெட்டுகளும் (3 சதங்களுடன் 2898 ரன்கள்), 356 ஒருநாள் போட்டிகளில் 502 விக்கெட்டுகளும் (3717 ரன்கள்) வீழ்த்தி சாதனை படைத்துள்ளார். ஒட்டுமொத்தமாக சர்வதேச கிரிக்கெட்டில் 916 விக்கெட்டுகளை அள்ளி, உலகிலேயே அதிக விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய இடது கை பந்துவீச்சாளர் என்ற அசைக்க முடியாத சரித்திர சாதனையை இன்றும் தன் வசம் வைத்துள்ளார்.

2003 உலகக் கோப்பையின் போது ஒருநாள் போட்டிகளில் 500 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய முதல் வீரர் என்ற வரலாற்றுச் சாதனையைப் படைத்தாலும், 90-களின் இறுதியில் எழுந்த மேட்ச் ஃபிக்சிங் புகார்கள் இவரது இமேஜை சற்றே காயப்படுத்தின.

இருப்பினும், மைதானத்தில் இவர் நிகழ்த்திய சாதனைகளையும், பேட்ஸ்மேன்களுக்குள் இவர் விதைத்த பயத்தையும் கிரிக்கெட் வரலாறு என்றும் மறக்காது!”